่ทุกคืนเห็นเจ้าวิ่งเพ่นพ่านเสียงดังอยู่บนชั้นสอง แถมยังเลี้ยงหนูเอาไว้ไม่น้อย คงไม่จำเป็นต้องให้ข้านำเนื้อไปให้กระมัง เช่นนั้นข้าเปลี่ยนเป็นส่งข่าวคราวมาให้แทนก็แล้วกัน”
“ของขวัญ!”
“ว่าแต่คำนี้ข้ายังเขียนไม่เป็น พรุ่งนี้จะมาขอให้เจ้าชี้แนะอีกที”
“กินถังหูลู่นี่สิ!”
เด็กหญิงยื่นไม้ถังหูลู่ออกมาอีกครั้ง
“เจ้าไม่ได้เลียไปแล้วหรือ”
“ก็แค่น้ำลายเท่านั้นเอง…”
“ข้าขอลาไปก่อน”
จอมยุทธ์หญิงหมุนกายเดินออกไปทันที
เด็กหญิงมองตามแผ่นหลังที่ค่อยๆ ไกลออกไป ใจพลันนึกถึงความเป็นไปได้ว่า ไม่นานตนก็จะได้เปิดกิจการเองบ้าง เช่นเดียวกับนักพรตเมื่อสามปีก่อน ที่อาศัยการขับไล่ภูตผีปีศาจ หาเงินได้มากกว่าการกำจัดหนูเสียอีก มีเงินเลี้ยงนักพรต ซื้อเนื้อ ซื้อของหรูหราไร้ประโยชน์มาให้เขาใช้ ก็นึกยินดีในใจอยู่บ้าง
แต่เมื่อคิดถึงความก้าวหน้าของศิษย์คนใหม่ กลับอดรู้สึกกดดันไม่ได้
แม่นางสามสี…ดูเหมือนจะมีภารกิจต้องทำอีกมากนัก
“นักพรต…”
“ไม่ยาก…”
นักพรตอดทนค่อยๆ สอนนาง
ราตรีล่วงเลย
ในหอเซียนกระเรียนยังคงมีเสียงพูดคุย
“ทำไมเจ้าถึงบอกเขาว่าเรามาจากเย่ว์โจว เจ้าไม่ได้ย้ำอยู่เสมอหรือว่า จะเสแสร้งทั้งทีต้องทำให้สมจริง แม้แต่รายละเอียดเล็กน้อยก็ห้ามพลาด” สาวใช้หยิบผลหมีโหวเถา[1]ขึ้นมาลูกหนึ่ง ไม่รู้ว่ามีผู้ใดส่งมาให้ เกรงว่าคงเป็นนักปราชญ์ผู้เอ็นดูแม่นางหว่านเจียง ผู้งามเลิศล้ำจนสวรรค์อิจฉา จึงฝากของมาให้ “กินผลไม้มาหลายปี
