วรรับไว้เปล่า วันหน้าหากเราไปเยี่ยมตอบแทน ก็ให้แม่นางสามสีเป็นผู้นำของขวัญไป เสมือนเป็นของตอบแทนจากเจ้า”
“ไก่หรือ”
“ก็ได้เช่นกัน”
“ไก่มันแพงกว่า…”
แม่นางสามสีขมวดคิ้วทันที
แมวเองย่อมรู้เรื่องการตอบแทนบุญคุณอยู่แล้ว ไม่ต้องมีใครสอน แต่เพราะแม่นางสามสีอุตส่าห์เรียนรู้คณิตศาสตร์ คราวนี้เลยกลายเป็นเรื่องลำบากใจขึ้นมา
เด็กน้อยก้มมองไม้ถังหูลู่ในมือตัวเอง นึกไปนึกมา หน้าตาบึ้งตึงอย่างหนัก แล้วก็เงยหน้าขึ้นทันใด
“คืนนี้แม่นางสามสีจะจับหนูอ้วนๆ สองตัวเอาไปให้เขา เท่ากับตอบแทนบุญคุณแล้ว!”
“เอ่อ…”
“จิ้งจอกต้องกินหนูสิ! จิ้งจอกทุกตัวชอบกินหนูทั้งนั้น!” เด็กน้อยพูดด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจสุดขีด
“…”
ซ่งโหยวพยายามนึกภาพสตรีผู้เลื่องชื่อในนครฉางจิง กำลังนั่งกินหนูอ้วนๆ แต่คิดเท่าไรก็นึกไม่ออก
ทว่าเมื่อสบเข้ากับสายตาใสซื่อของเจ้าแมว เขาก็พยักหน้ารับอย่างอ่อนโยน
“เช่นนั้นก็ได้”
“!”
แม่นางสามสีรีบพยักหน้าหนักแน่น แล้วก็หันมากินถังหูลู่ต่ออย่างสบายใจ คราวนี้นางไม่ลังเลอีกต่อไป
อย่างมาก ก็เลือกตัวที่อ้วนๆ หน่อยก็แล้วกัน!
……………
