”
“แม่นางสามสีนี่น่ารักจริงๆ” สาวใช้หัวเราะสดใส เอ่ยจบก็ยืนอยู่ตรงประตูโดยไม่ก้าวเข้ามา เพียงหันไปมองซ่งโหยว “เมื่อครู่ลืมถามไป คราวหน้าที่ท่านนักพรตจะเดินทางออกจากฉางจิง จะมุ่งไปทิศใดหรือ”
“จะไปทางใต้น่ะ”
“ทางใต้หรือ… ใช่เฟิงโจวหรือไม่”
“ใช่ ก่อนอื่นจะไปเฟิงโจว”
สาวใช้ยิ้มตาหยี “เฟิงโจวนั้นอยู่บนเส้นทางเดียวกันพอดี หากบุญวาสนาส่งเสริมให้เราได้ร่วมทางกัน นับว่ายิ่งใหญ่กว่าการร่วมเรือลำเดียวกันเสียอีก หากถึงครานั้นวันเดินทางตรงกัน หวังว่าท่านนักพรตจะไม่ปฏิเสธ”
“ยังอีกนานนัก ไว้ถึงตอนนี้ค่อยว่ากัน”
“เช่นนั้น ข้าคงต้องไปแล้ว ท่านนักพรตหากมีเวลาว่าง อย่าลืมแวะมาที่หอเซียนกระเรียนเล่า”
“ข้าจะไปเยี่ยมแน่นอน”
“ไม่จำเป็นต้องเตรียมของขวัญหรูหรา หากคิดจะนำไปจริงๆ ก็นำไปแค่ไก่ตัวหนึ่งก็พอ จิ้งจอกต่างก็ชอบกินไก่ทั้งนั้น” นางขยิบตาใส่เขา ดูแล้วขี้เล่นนัก
ซ่งโหยวยังคงตอบด้วยคำเดิมเช่นนั้น
ครานี้สาวใช้ถึงได้จากไปจริงๆ
เมื่อซ่งโหยวหันกลับมา เห็นแม่นางสามสีกำลังนั่งกอดถังหูลู่กินอย่างเอร็ดอร่อย ร่างเล็กๆ นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เตี้ย มองเขาด้วยตากลมใส พร้อมชูไม้ถังหูลู่ขึ้นสูง
“นักพรตกินสิ”
“นางอุตส่าห์ซื้อมาให้แม่นางสามสี ก็กินเองเถิด”
“แม่นางสามสีอยากให้เจ้ากิน”
“…”
ซ่งโหยวมองลูกอมผลไม้ลูกบนสุดที่เงาวับไปด้วยรอยลิ้นเลียของนาง ก่อนส่ายหน้าเบาๆ “เจ้ากินเถิด”
“ไม่กินก็แล้วไป”
“แต่ของที่ผู้อื่นให้มา ไม่ค
