ทธ์หญิงอู๋เป็นคนห้าวหาญ แต่กลับมีมือเรียวบาง งดงามนัก นิ้วเรียวยาวอ่อนช้อย ปอกเปลือกไข่อย่างคล่องแคล่วราวกับแสดงฝีมือให้ชมอยู่ต่อหน้า เปลือกไข่ร่วงกราวลงเบื้องล่างเป็นสาย
“แต่ก็เคยเกือบถูกเปิดโปง มีผู้ร่วมงานคนหนึ่ง แสร้งบอกว่าจะกลับบ้านเกิด ที่แท้กลับลอบซ่อนตัวอยู่ในเมือง รอไปพบกับคนขององค์ชายสักองค์” นางเล่าแล้วหัวเราะเบาๆ เสมือนเป็นเรื่องชวนขัน “โชคดีที่ข้ามีไหวพริบ ข้ารู้ทันเขา จึงลอบติดตามไป แล้วจัดการเขาเสีย”
“ปราบปีศาจกำราบมารเป็นสิ่งที่ข้าถนัดอยู่แล้ว”
“เช่นนั้นจริงๆ แล้วเจ้าเป็นเทพเซียนลงมาจุติหรือไม่”
“เท่าที่ข้ารู้คงไม่ใช่”
“แล้วนกนางแอ่นตัวนั้นเล่า”
“จอมยุทธ์หญิงเคยพบเขาที่อันชิงแคว้นสวี่โจวเมื่อห้าหกปีที่แล้ว”
“อ้อ ตัวนั้นนั่นเอง!”
“ใช่”
“ขนเสบียงคลายทุกข์โศก…”
“นั่นเป็นคำสั่งของบรรพชน เป็นสิ่งที่เผ่านกนางแอ่นต้องทำ”
“ช่างน่าสนใจนัก”
“แล้วเรื่องที่ท่านสืบหามา คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว”
“ก็ใกล้เสร็จสิ้นแล้ว ข้าพอเข้าใจเรื่องราวโดยรวมแล้ว เหลือแค่รอยืนยันกับหมอเทวดาไช่อีกครั้ง”
“ท่านหมอไช่กลับมาแล้วหรือยัง”
“ได้ยินว่ากลับมาแล้ว เพียงแต่สองสามวันก่อน ข้าไปตามหาที่ภูเขาเป่ยชินก็ไม่พบเขาเสียแล้ว พอถามผู้อื่นถึงรู้ว่า เขากลับมาเมื่อต้นปี แต่ไม่นานนักโรคฝีดาษก็ระบาดไปทั่วแคว้นจิ้งโจว เขาจึงรีบรุดไปที่นั่น เกรงว่ากว่าจะกลับมาก็คงเป็นช่วงใกล้ปีใหม่กระมัง”
“หมอไช่ช่างมีจิตใจเมตตา”
“ก็
