“นักพรต วันนี้เจ้าตื่นสายจริงๆ”
“นานๆ ทีจะได้พักใจ”
“นานๆ ทีจะได้พักใจ~”
“เจ้านี่ลอกเลียนแบบมนุษย์เก่งจริงๆ”
“ลอกเลียนแบบมนุษย์เก่งจริงๆ~” แมวสามสีพูดจบก็เปลี่ยนเรื่องทันที “เจ้าจะล้างหน้าหรือไม่ แม่นางสามสีอยากไปตักน้ำให้เจ้า แต่ในบ้านเราไม่มีน้ำเลย จะต้องไปซื้อหรือไปตักจากบ่อฝั่งโน้น”
“ไม่ต้องรีบร้อน”
“แล้วเจ้าจะกินอะไรหรือไม่ แม่นางสามสีจะออกไปซื้อหมั่นโถวมาให้เจ้า”
“ก็ไม่ต้องรีบเช่นกัน”
“ก็ไม่ต้องรีบเช่นกัน~”
“เช่นนั้น แม่นางสามสีช่วยแปลงกายเป็นมนุษย์ได้หรือไม่”
“แปลงกายเป็นมนุษย์…”
เจ้าแมวทวนคำพูดพลางมองเขาด้วยสายตาฉงน แต่แล้วก็กระโดดลงจากโต๊ะ ครั้นเท้าแตะพื้นก็กลายร่างเป็นเด็กหญิง
“ถอดรองเท้าแล้วมายืนตรงนี้”
“อื้อ!”
แม่นางสามสีเหลียวมองตามทิศทางที่เขาชี้ไป เห็นว่าเป็นผนังไม้ที่กั้นบ้านของตนกับบ้านของจอมยุทธ์หญิงผู้นั้นไว้ บนผนังมีตะขอแขวนภาพเก่าและรอยขีดที่นักพรตเคยสลักไว้ เด็กหญิงเห็นดังนั้นแล้วก็เข้าใจได้ในทันที รีบสะบัดเท้ารองเท้าทิ้งไป แล้วยืนบนพื้นไม้เย็นเยียบด้วยเท้าเปล่า พร้อมกับพิงผนังตรงนั้น
ขณะเดียวกันก็พยายามยืดตัวให้ตรง เชิดหน้า ยืดอก ราวกับอยากยืดให้ร่างกายสูงขึ้น พร้อมกับแอบเหลือบตามองนักพรตอยู่เนืองๆ
“แม่นางสามสี อย่าเขย่งปลายเท้า”
“ยืนดีๆ”
“มันไม่ฟังแม่นางสามสี”
“…”
“เอ๋ มันเลิกเขย่งแล้ว!!”
“มันอาจจะได้ยินเราคุยกันก็ได้” นักพรตว่าพลางย่อกายลงเล็กน้อย ให้สายตาเ
