ยนัก ดูเหมือนจะมีธุระสำคัญที่อื่น ไม่มีผู้ใดรู้ชัด บ้างเล่าว่าราชครูป่วยหนัก บ้างว่ามัวหมกมุ่นกับการฝึกวิชาเล่นแร่แปรธาตุ หาได้สนใจกิจการบ้านเมือง บ้างก็ว่าเขาไปสืบทอดกิจการสำนักบนเขาลู่หมิง มีคำร่ำลือมากมาย ข้าเองก็มีหูมีตาแค่ในเขตฉางจิง ย่อมไม่อาจล่วงรู้ว่าบัดนี้ราชครูไปเยือนที่ใดและกำลังทำสิ่งใดอยู่”
“หรือว่าข่าวลือเรื่องชาวแดนตะวันตกวางแผนลอบปลงพระชนม์จะเป็นเรื่องจริง”
“หากเดาจากสิ่งที่ข้าได้ประจักษ์มา คิดว่าคงเป็นจริง” เทพารักษ์ลดเสียงต่ำลง
“ได้ยินว่าแม่ทัพอันซีปรารถนาจะได้รับความดีความชอบ จึงก่อสงครามตามพรมแดนตะวันตกอยู่เสมอ ไม่ใส่ใจความเป็นความตายของชนเผ่าเล็กๆ เหล่านั้น ราวกับมนุษย์มิใช่คนแต่เป็นสัตว์เดรัจฉาน
“ก่อนหน้านี้อาณาจักรตี้หัวทางตะวันตกถูกบีบคั้น ให้ส่งของสมบัติล้ำค่าและสตรีรูปโฉมไปเป็นเครื่องบรรณาการแก่แม่ทัพอันซี เดิมทีอาณาจักรตกอยู่ในความทุกข์แสนเข็ญอยู่แล้ว ทว่าท้ายที่สุดแม่ทัพกลับหาเรื่องอ้าง ยกทัพถล่มจนแทบจะล้างผลาญทั้งอาณาจักร สังหารเชื้อพระวงศ์ไปครึ่งหนึ่ง ซ้ำยังย่ำยีหญิงสาวในวังจนเสียเกียรติ บัดนั้นแม่ทัพทูลเบื้องบนโดยอ้างว่ากษัตริย์ตี้หัวดูหมิ่นต้าเยี่ยน ตนจึงยกทัพไปบุก และได้รับพระราชทานรางวัลกลับมา”
“ต่อมาจึงสร้างอาณาจักรขึ้นใหม่โดยให้หลานชายของกษัตริย์องค์ก่อนหน้าขึ้นครองราชย์ ยอมเป็นอาณาจักรใต้ปกครองของต้าเยี่ยน ทว่าอาณาจักรนั้นเล็กมาก เชื้อพระวงศ์ใกล
