ผง
แทบไม่ต่างอะไรจากเมื่อสามปีก่อน
ขึ้นไปชั้นบนก็ไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงใดๆ เพียงแต่บนเตียงนั้นว่างเปล่า ไม่มีเก้าอี้โยกและตั่งริมหน้าต่างอีกต่อไปแล้วก็เท่านั้น
ฝุ่นหนาเกาะแน่น ไม่มีรอยเท้าผู้ใดเหยียบย่ำ
“ฟู่…”
นักพรตเป่าลมเบาๆ ลมหมุนวนพัดกวาดฝุ่นทั่วห้องให้ปลิวออกไปหมด แต่แสงจากโคมในมือเด็กหญิงกลับเพียงไหววูบ ไม่มอดดับลง
จากนั้นเขาก็ปลดสัมภาระลงจากหลังม้า เอ่ยถ้อยคำขอบคุณ แล้วช่วยกันเก็บกวาดบ้านกับแม่นางสามสี
นกนางแอ่นบินเข้ามาทางหน้าต่าง ครั้นเห็นภาพตรงหน้าก็แปลงกายเป็นคนอย่างเงียบเชียบ มาช่วยเก็บกวาดโดยไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใด
ไม่นานบ้านทั้งชั้นบนชั้นล่างก็สะอาดเรียบร้อยแล้ว
สิ่งของที่พกติดมาตลอดการเดินทางก็ถูกจัดลงที่เดิม ปูเตียงให้เรียบร้อย เท่านี้ก็ดูไม่ต่างอะไรจากเมื่อสามปีก่อนแล้ว
แสงโคมอันอบอุ่นสาดส่องไปทั่วทั้งห้อง
นักพรตจัดเนื้อชิ้นบางจากหออวิ๋นชุนลงบนชามใบน้อย วางบนขอบหน้าต่าง ให้นกนางแอ่นก้มลงจิกกิน ส่วนแม่นางสามสีก็แปลงร่างกลับเป็นแมว นำก้อนผ้าฝ้ายออกมากลิ้งเล่นบนพื้นไม้ดังเช่นเมื่อสามปีก่อน เสมือนไร้ซึ่งความกังวลใดๆ
“ที่นี่มีรังนก”
นักพรตเอ่ยขึ้น
แมวน้อยกับนกนางแอ่นต่างชะงัก พร้อมใจกันหันมามองนักพรต แต่เมื่อแมวน้อยรู้ว่าไม่ได้พูดถึงตน ก็หันกลับไปเล่นของเล่นต่ออย่างไม่ใส่ใจ
“คุณชายไม่ต้องห่วง พวกข้าไม่ค่อยนอนในรัง ส่วนมากนอนตามกิ่งไม้ ถึงจะเริ่มคุ้นชินกับวิถีมนุษย์ขึ้นบ้างแ
