ับมาจากแดนเหนือ
นับว่าชัยชนะครั้งนี้ไม่เคยเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์มาก่อนเลย กองทัพต้าเยี่ยนรุกล้ำเข้าไปถึงสถานที่ที่ไม่เคยมีทหารในยุคสมัยใดบุกเข้าไปถึง สมควรเรียกว่าเป็น ‘ยอดวีรกรรมชั่วนิรันดรกาล’
เมื่อต้นปีนี้เฉินจื่ออี้ถูกเรียกตัวกลับฉางจิง ได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์ ‘อู่อันโหว‘
ได้รับตำแหน่งนี้นับเป็นเกียรติสูงสุดของแม่ทัพ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันมีผู้กล้าเพียงไม่ดี่คนเท่านั้นที่ได้รับ
บัดนี้ เฉินจื่ออี้ตกเป็นจุดสนใจของผู้คนทั่วฉางจิง ไม่ว่าเหล่าขุนนางผู้กุมอำนาจจะพยายามเว้นระยะห่างเพียงใด หรือบัณฑิตหัวก้าวหน้าจะชื่นชมเขาจนแวะเวียนเข้าหาอย่างไร ทั้งต่อหน้าและลับหลัง ผู้คนก็ล้วนเฝ้าจับตามองอยู่ไม่เว้น แม้แต่เรื่องเล็กน้อยภายในจวนของท่านโหว ไม่ว่ามีผู้ใดมาเยือน หรือจัดหาซื้อปัจจัยใดๆ ใช้เวลาเพียงไม่นานก็แพร่สะพัดไปในแวดวงขุนนางน้อยใหญ่
ทว่าในระยะหลังนี้เฉินจื่ออี้กลับดูมีท่าทีประหลาดนัก
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดทุกเช้าตรู่เขาจะออกจากฉางจิง โดยมีเพียงองครักษ์ติดตามไม่กี่นาย ไปยืนเฝ้าอยู่นอกเมืองทั้งวัน ครั้นฟ้ามืดจึงกลับ พอเช้าวันใหม่ก็ออกไปอีก
ราวกับว่ากำลังเฝ้ารอใครสักคน
ทว่าแผ่นดินต้าเยี่ยนในยามนี้ นอกจากฮ่องเต้ในวังหลวงที่อ่อนแอลงทุกวัน ยังจะมีผู้ใดคู่ควรให้อู่อัรโหวเฝ้ารออยู่ทั้งวันเช่นนั้นเล่า
เหล่าขุนนางผู้ทรงอำนาจในฉางจิงต่างพากันฉงน แม้แต่พวกที่กล้าได้กล้าเสียก็ยังไม่กล้าออกหน้า
