จักซ้ำเติมข้า ท่านอาจารย์ปราบมารจะยื่นมือช่วย แต่ผลลัพธ์สุดท้ายก็เพียงถูกลากลงไปตายร่วมกัน’
วินาทีนั้นเอง เขาพลันตระหนักแจ้ง
‘ที่แท้…นี่เองที่ทำไมบรรพจารย์แห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์จึงยื่นมือช่วยข้า’
ลองเพ่งดูภาพเบื้องหน้า 【ประวัติศาสตร์เทียม】เผยให้เห็นทั้งราชสำนักเต๋า แดนสุขาวดี และนิกายกระบี่ ต่างล้วนได้ประโยชน์ ร่วมทึ้งหงเทียน มีเพียงหนึ่งอำนาจที่มิได้ถูกเชื้อเชิญ
บัดซบเถอะ นิกายศักดิ์สิทธิ์ถูกกีดกันออกไป!
ในฐานะนิกายศักดิ์สิทธิ์ผู้ยิ่งใหญ่ จะทนได้หรือ?‘นี่คือสามอำนาจที่คิดฮุบกินเพียงฝ่ายเดียว อย่าว่าแต่เนื้อเลย แม้แต่ซุปก็ไม่คิดจะแบ่งให้บรรพจารย์แห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์สักหยด ดังนั้นบรรพจารย์จึงยื่นมือเข้ามาช่วยข้า!’
‘ในเมื่อไม่แบ่งให้ข้า เช่นนั้นก็อย่าให้ใครได้แบ่งเลย!’‘มองในอีกแง่ บรรพจารย์แห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์…เกรงว่าเป็นหนึ่งในสี่จ้าววิถีที่ทรงพลังที่สุด ถึงขนาดที่เหล่าจ้าววิถีทั้งหลายยอมเสี่ยงกับการที่พระองค์จะยื่นมือแทรกแซง ก็ยังไม่ยอมให้พระองค์ได้ประโยชน์แม้เพียงเศษเสี้ยว ขณะเดียวกัน นี่เองก็คือหนทางรอดของข้า!’
จนถึงขณะนี้ ลวี่หยางก็ยังมิได้ทอดทิ้งความหวัง ตรงกันข้าม กลับเต็มไปด้วยความคาดหมาย：
‘สหายหงเทียน เจ้าตายไปก็ดีแล้ว!’
แม้หงเทียนแสวงหาโอสถทองคำล้มเหลว แต่กลับได้ลองเชิงอันตรายทั้งหมดแทนเขาแล้ว ทั้งร่างแท้แห่งพระผู้เป็นเจ้า บัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน และการลอบโจมตีจากนิกายก
