ามสีข่มความหวาดกลัวไว้ได้ กล้าพ่นไฟใส่พยัคฆ์นั้น แม้ควรค่าแก่การชื่นชม แต่ข้าก็มิได้ประหลาดใจนัก เพราะข้ารู้ว่าเจ้าทำได้แต่แรกแล้ว”
“ทำได้แต่แรก…”
แม่นางสามสีอึ้งไป สูดลมหายใจเข้าอีกครั้งแล้วค่อยๆ ผ่อนออก
ในหัวกลับเต็มไปด้วยความฉงน
นักพรตนี่เจ้าพูดถึงอะไรอยู่กันแน่
ทั้งบอกว่าข้าเก่ง ทั้งบอกว่ารู้ว่าข้าทำได้ตั้งแต่แรก
นั่นมิใช่ว่ายิ่งน่าชื่นชมหรือ
พอได้ฟังคำของนักพรต ความกลัวน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่ในใจก็หายวับไปสิ้น
