ศัยเพียงอาคม หากแต่อาศัยประสบการณ์ด้วย มองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าม้าแดงตัวนี้ไม่ใช่ม้าทั่วไป ส่วนเด็กหญิงก็งดงามเกินบรรยาย ผู้มีประสบการณ์ย่อมสังเกตเห็นความผิดแผกนี้
แต่เพราะเห็นซ่งโหยวสวมชุดนักพรตและมีใบผ่านทาง ทหารชราจึงเริ่มลังเล
“นี่ท่าน…”
ซ่งโหยวประสานมือคารวะ
“นี่คือศิษย์น้อยของข้า นามว่าแม่นางสามสี นางออกพเนจรกับข้ามาได้หกปีแล้ว”
“ศิษย์น้อยหรือ…”
“ใช่แล้ว”
“ไม่ทราบว่า… ศิษย์ของท่าน…”
“นางไม่ใช่มนุษย์ แต่ก็ไม่เคยทำเรื่องชั่วช้า”
เหล่าทหารด้านหลังพลันตึงเครียดขึ้นมาทันใด
ทหารชราขมวดคิ้วแน่น โดยทั่วไปหากพบภูตผีแฝงตัวเข้ามาเมือง ต้องถูกกำจัดทันที แต่ครานี้อีกฝ่ายมีทั้งใบผ่านทาง ซ้ำยังดูเป็นผู้มากวิชา จะรับภูตมาเป็นศิษย์ก็หาใช่เรื่องแปลก เช่นนั้นย่อมไม่กล้าลงมือ แต่จะปล่อยเข้าไปก็ลำบากใจนัก
“ท่านหลี่ พบสิ่งผิดปกติหรือไม่ เหตุใดจึงมีท่าทีเช่นนั้นเล่า” เพื่อนทหารเอ่ยถาม
เหล่าทหารด้านหลังต่างพากันตื่นตระหนกตามกันไป
แต่ถึงกระนั้นทหารชราแซ่หลี่กลับไม่สนใจคำถามนั้นเลยแม้สักนิด เพียงจ้องมองซ่งโหยวแล้วประสานมือคารวะ “ไม่ทราบว่าแม่นางน้อยเป็นแมวสามสีแปลงกายมาหรือไม่”
ทหารอีกนายพลันชะงัก ราวกับเพิ่งนึกอะไรบางอย่างออก
ซ่งโหยวคารวะตอบ
“ใช่แล้ว”
“คุณชายคือ…คือคุณชายซ่งจากเหอโจวใช่หรือไม่…”
นายทหารทั้งหมดต่างนิ่งงันไปทันทีที่ถ้อยคำนี้ถูกเอ่ยออกมา
ซ่งโหยวเพียงตอบเสียงเรียบ
“ใช่แล้ว ข้ามาจากทางนั
