้น”
ทหารยามล้วนตาเบิกกว้าง
“โอ้! เป็นท่านเซียนนี่เอง! หากท่านมาที่นี่ ปีศาจเสือในอำเภอจินเหอต้องถูกกำจัดจนสิ้นซากแน่!”
“ท่านเซียนโปรดยกโทษ ที่พวกข้าบังอาจนัก ก็เพราะบัดนี้ปีศาจเสือออกอาละวาดในอำเภอจินเหอ บนภูเขายังมีจ้าวแห่งพงไพร มีปีศาจเสือใต้บังคับบัญชามากมาย พวกข้าจึงต้องคุมเข้ม หากเสือไม่ได้กินคนนอกเมือง ก็มักจำแลงเป็นคนบ้าง หรือส่งภูตผีรับใช้แฝงตัวเข้ามาในเมือง คอยจับคนไปกิน พวกข้าเคยเจอทั้งพ่อค้า นักพรต พระสงฆ์ หรือแม้แต่ขุนนางที่ผ่านทางมาก็ไม่เว้น…”
“มิกล้า มิกล้า ข้าหาได้ควรถูกยกย่องเป็นเซียน” ซ่งโหยวได้แต่ตอบไปเช่นนั้น “ข้าได้ยินมาว่าที่นี่มีเสือร้ายอาละวาด จึงตั้งใจมาดูถึงที่”
“ท่านเซียนมาเยือนเช่นนี้ พวกเราย่อมมีหนทางรอด!”
“แต่ข้ายังมีเรื่องอยากขอคำชี้แนะจากท่านทั้งหลาย”
“เรียกว่าชี้แนะไม่ได้หรอก ท่านถามมาเถิด!”
“ตลอดเวลาที่พวกท่านรักษาการณ์อยู่ที่นี่ เคยพบเห็นมือกระบี่ผู้หนึ่งหรือไม่ ร่างกายสูงใหญ่กำยำ ผิวคล้ำแดด ถือกระบี่ฝักดำ ขี่ม้าขนดำ มาเยือนที่นี่เพื่อปราบปีศาจเสือเช่นกัน”
“คนผู้นั้นมาเยือนที่นี่จริงๆ” ทหารชราแซ่หลี่ก้าวออกมา “เสือร้ายก่อความวุ่นวายในอำเภอ ทางการจึงสั่งปิดประตูเมืองทั้งหมด เหลือเพียงประตูแห่งนี้ ครานั้นมือกระบี่ที่ท่านว่าก็เข้ามาทางนี้เช่นกัน ทั้งยังเล่าว่าเมื่อปีก่อนนี้ปราบปีศาจในกวงโจวมามากมาย จึงมาถามรายละเอียดเรื่องปีศาจเสือจากพวกข้า”
“แล้วอย่า
