ตนดองไปด้วย นกน้อยได้แต่เบิกตากว้าง ไม่กล้าตอบโต้อะไร
นักพรตเดินนำหน้า คอยฟังบทสนทนา ครั้นเห็นความโศกศัลย์ระหว่างทาง ใจก็พลันเบาลงเล็กน้อย
อันที่จริงล้วนเป็นเช่นนี้
ไม่ใช่ว่านักพรตลอยตัวเหนือปุถุชน ไม่รับรู้เรื่องราว แต่เพราะมีเจ้าแมวเป็นยารักษาใจอยู่ข้างกาย
ย่อมได้ประจักษ์กับความงดงามของโลกใบนี้ แต่ไม่อาจยึดติดกับมัน ความทุกข์บนโลกล้วนเกิดขึ้นจริง แต่ไม่จำเป็นต้องจมอยู่กับมัน ผู้มีจิตตั้งมั่น ไม่หลงใหลจากภายนอก ย่อมไม่ถูกผูกมัด ชีวิตมนุษย์นั้นดำรงอยู่ไม่เกินร้อยปี ไม่ว่านักพรตแห่งอารามฝูหลงจะพเนจรท่องหล้าไปนานเพียงใด สุดท้ายก็ต้องหวนคืนสู่ภูเขาหยินหยาง
หากถามใจขณะนี้ นักพรตเพียงหวังว่าจะได้พบมือกระบี่ผู้เป็นสหายเก่าอีกคราเท่านั้น
……………
