ไม่มีปีศาจ หรือไม่อาจจัดการภัยตั๊กแตนได้ จึงไปที่อื่น อาจไปปราบปีศาจเสือที่อำเภอจินเหอ หรือคิดหาวิธีอื่นอยู่ก็เป็นได้
นักพรตคิดจะมุ่งหน้าต่อไปยังอำเภอจินเหอ เสียงกระดิ่งม้าดังขึ้นต่อเนื่อง
นกนางแอ่นยืนพักเหนื่อยบนหลังม้า ไม่ได้เว้นระยะจากแมวในถุงมากนัก และไม่ระแวดระวังเกินไป
ดูเหมือนว่าเจ้าแมวจะไม่ค่อยเข้าใจความทุกข์ของชาวบ้าน เสมือนครั้นยังอยู่ที่อำเภอหลานมั่ว เคยเห็นหนูทำลายพืชผล นางสนใจเพียงการจับหนู แต่กลับไม่เข้าใจและไม่ใส่ใจถึงภัยอันตรายที่เกิดขึ้นกับชาวบ้าน ตอนนี้ก็เพียงซุกตัวอยู่ในถุงแล้วยื่นคอออกมาพูดคุยกับนก
“นี่เจ้านก เจ้าชอบที่นี่ไหม”
“ทำไมข้าต้องชอบด้วย”
“ที่นี่มีตั๊กแตนเยอะจะตาย ชีวิตนี้เจ้าก็กินไม่หมดหรอก”
“แต่ละมื้อข้ากินแค่ไม่กี่ตัว” นกนางแอ่นตอบเสียงอ่อนแรง
“ไม่เห็นยากเลย” เจ้าแมวปั้นหน้าจริงจัง “เจ้าก็ใช้เกลือทำตั๊กแตนดองสิ ใส่ไว้ในถุง กินได้นานเชียว”
“เอ่อ…”
“ไม่เคยทำหรือ”
“ไม่เคย…”
“ทำเป็นไหม”
“ไม่เป็น”
“เจ้านี่ไม่ฉลาดเลย”
“…”
แมวย่อมไม่รับรู้เรื่องราวและความทุกข์โศกบนโลกมนุษย์
แต่ถึงอย่างไร นางก็เป็นแมว รับรู้เพียงความทุกข์ของแมวก็พอแล้ว ไฉนเลยจะต้องสนใจความเป็นไปของมนุษย์ นางเคยผ่านพ้นความทุกข์ยามเป็นแมวมาจนชินชาแล้ว ไฉนเลยจะต้องเศร้าตามมนุษย์ด้วย ความบริสุทธิ์ไร้กังวลเช่นนี้หายากยิ่งนัก ไฉนเลยจะต้องเอาความทุกข์นั้นมาใส่หัว
ระหว่างที่เดินเจ้าแมวก็สอนนกทำตั๊กแ
