เสียง หึ่ง หึ่ง ดังระงมเคล้ากับเสียงฟาดตี ฟังแล้วช่างหนวกหู กระทั่งเสียงกระดิ่งม้าใกล้เข้ามา ชายชราจึงเพิ่งรู้ตัว เขาหยุดมือลงชั่วครู่ ใช้มือเท้าเอวพักเหนื่อย ก่อนจะหันมามองทั้งที่ยังหอบหายใจหนักหน่วง
เห็นชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมนักพรตเก่าๆ พร้อมม้าแดงตัวหนึ่งกำลังเดินเข้ามาในทุ่งนานี้แทนที่จะเดินตรงไปตามถนนใหญ่
เมี่อมองดูดีๆ จึงเห็นห่อสัมภาระบนหลังม้า มีแมวสามสีคอยโผล่หัวออกมาจ้องตาเขม็ง นักพรตที่ยืนอยู่บนคันนาก็หันมามองเขาเช่นเดียวกัน
ขณะเดียวกันก็มีนกตัวหนึ่งบินลงมาเกาะหลังม้าแดง คงจะเป็นนกนางแอ่น นัยน์ตาเรียวเล็กนั่นก็กำลังจับจ้องมาที่เขาเช่นกัน
ภาพของคน ม้า แมว นก ท่ามกลางพายุตั๊กแตน ช่างดูแปลกพิกลนัก
ชายชราเห็นดังนั้นก็นิ่งงันไป
นักพรตหนุ่มจึงเอ่ยถามขึ้น “ผู้เฒ่า ฝูงตั๊กแตนบุกมามากมายเช่นนี้ ท่านจะตีไปถึงเมื่อใดกันหรือ”
ชายชรานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยพลางส่ายหัวไปมา
“ก็ได้ผลอยู่หรอก…”
ชายชราว่าพลางถอนหายใจยาว
ซ่งโหยวได้ฟังก็พอเข้าใจโดยสังเขปแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ยังคงถามต่อ “ขอถามผู้เฒ่า ไม่ทราบว่าตั๊กแตนพวกนี้เริ่มบุกตั้งแต่เมื่อใด”
“พักหนึ่งแล้ว ตอนแรกมันอยู่ทางเหนือ พอกินพืชผลหมดก็บินมาทางนี้แทน”
“ได้ยินว่ามีปีศาจก่อกวน จริงหรือไม่”
“แมลงมากมายถึงเพียงนี้ หากไม่ใช่ปีศาจก็คงเป็นเทพตั๊กแตนกระมัง จะเป็นสิ่งใดได้อีก”
“ปีก่อนๆ ก็เป็นเช่นนี้หรือ”
“มีทุกปีนั่นแล ปีแล้วปีเล่า ใครจะหลีก
