กษา แต่เป็นเพียงเทพประจำถิ่น มิใช่เทพบนสวรรค์ ได้ข่าวว่าเทพตั๊กแตนองค์นั้นมักก่อความวุ่นวายทุกปี ทำลายพืชผล แม้ทำไปเพียงเพราะต้องการเติมเต็มปากท้องตัวเอง ก็ยังใช้วิธีการนี้บังคับให้ผู้คนบูชา ทำให้คนในท้องที่ไม่กล้าจับตั๊กแตน ได้แต่ทนต่อไป
เทพตั๊กแตนยิ่งมีตำแหน่งใหญ่โตก็ยิ่งละโมบโลภมาก ภัยตั๊กแตนย่อมร้ายแรงขึ้นทุกปี
หลังจากนั้นก็สงบเป็นเวลาหลายปี ครั้งนี้คงเป็นภัยธรรมชาติแท้จริง ติดที่ว่าตั๊กแตนนั้นมีมากเกินไป
ซ่งโหยวขมวดคิ้วลง
ขณะนั้นนกนางแอ่นบนหลังม้าพลันเงยหน้าขึ้นจ้องตาเขา รวบรวมความกล้าเปล่งเสียงเอื้อนเอ่ยถ้อยคำ
“คุณชาย…”
“หืม”
“ข้า…อาจ…จัดการกับภัยตั๊กแตนได้…”
“เจ้ามีวิธีหรือ”
“ไม่กล้าเรียกว่าเป็นวิธีที่ดี แต่ แต่ว่านกนางแอ่นอย่างข้าต้องกินตั๊กแตนอยู่แล้ว อีกทั้งนกนางแอ่นแห่งอันชิงยังมีวิชาแปลงกายด้วย…”
ซ่งโหยวฟังแล้วก็นึกขึ้นได้ นกนางแอ่นแห่งอันชิงมีวิชาเช่นนั้นจริง
ครั้นอยู่ที่เย่ว์โจว นกนางแอ่นเคยประชันอาคมเล่นกับแมว ย่อมเคยแสดงวิชาแปลงกายมาแล้ว
แม้นกนางแอ่นจะมีวิชาสูงส่ง ยิ่งได้เดินทางร่วมกันก็ยิ่งพัฒนาไปไกล แต่การแปลงกายแยกร่างเป็นนกนางแอ่นหลายร้อยหลายพันตัวจะกำจัดตั๊กแตนทั้งหมดได้หรือ
ซ่งโหยวคิดไม่ตกไปครู่หนึ่ง แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ปฏิเสธ “เจ้าไม่ต้องเครียด ค่อยๆ พูด ที่นี่มีตั๊กแตนบินว่อนไปไกล อย่างน้อยก็เป็นร้อยลี้ แม้ข้าเองยังจัดการได้ยาก หากเจ้าบรรเทาภัยพิบัตินี้ได้
