ูเขามุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ
ระยะทางสี่ร้อยลี้ แม้จะมีเส้นทางน้ำ แต่น้ำนั้นไหลทวนกระแส
ม้าของซูอี้ฝานวิ่งได้วันละพันลี้ เขาคงไม่เลือกลงเรือ ดังนั้นนักพรตจึงเลือกเส้นทางบกเช่นกัน
ผ่านไปสี่วัน จึงมาถึงอำเภอจี๋เยี่ยน
ระหว่างทางหาได้พบมือกระบี่ผู้นั้นไม่
ทว่าเมื่อย่างกรายเข้ามาในเขตอำเภอจี๋เยี่ยนกลับได้เห็นภาพโศกเศร้าในทุ่งนาข้างทาง
เดิมทีนี่ควรเป็นฤดูกาลใกล้เก็บเกี่ยวผลผลิตเต็มที่แล้ว ทว่าไร่นากลับถูกแมลงกัดกินจนเหลือเพียงลำต้นเปลือยเปล่าหรือเต็มไปด้วยรอยแทะกัด บางต้นยังมีแมลงเกาะอยู่ตรงหน้า ชาวนาต้องตรากตรำต่อสู้กับฝูงตั๊กแตนอย่างสุดกำลัง แต่ถึงดิ้นรนเพียงใด ก็แทบไร้ผล มีเพียงความไม่ยินยอมอัดแน่นอยู่เต็มอกเท่านั้น
ไฉนเลยจะมีมนุษย์กล้าต่อกรกับภัยธรรมชาติเช่นนี้
