ไปเดินมารอบภูเขา ดูเด็กน้อยฝึกวรยุทธ์ หรือไม่ก็ไปหาผลไม้ป่ากลางเขาพร้อมชมทิวทัศน์ไปด้วย เมื่อถึงเวลาอาหาร ผู้ดูแลหลัวก็จะยกสำรับอาหารท้องถิ่นมาให้เขา ส่วนเวลาที่เหลือนั้นหาได้เข้ามารบกวน หากไม่ออกไปนอกสำนัก ก็ดื่มด่ำไปกับความสงบร่มเย็น
รออยู่นับหลายวัน ซูอี้ฝานก็ยังไม่กลับมา
ทว่ากลับเป็นแม่นางสามสีที่รู้สึกเบื่อหน่าย นางแปลงร่างเป็นมนุษย์ คว้าจิ้งหรีดขึ้นเต็มกำมือแล้วออกไปวิ่งเล่น
แม่นางสามสีคอยลอกเลียนแบบท่าทีของนักพรต ก้าวเดินไปอย่างเนิบช้าโดยไม่แสดงอารมณ์บนสีหน้า ระหว่างนั้นก็มองซ้ายแลขวา ท่วงท่าแลคล้ายนักพรตอยู่หลายส่วน
เพียงแต่เดินไปเรื่อยๆ ก็โยนจิ้งหรีดในมือขึ้นฟ้า
ฟึ่บ…
นกนางแอ่นตัวหนึงบินโฉบไปพร้อมกับแมลงในปาก
เด็กน้อยและเด็กหนุ่มหลายคนกำลังตั้งใจฝึกฝนวรยุทธ์โดยมีชาวยุทธ์วัยกลางคนคอยกำกับ
พวกเขาไม่ได้ถ่ายทอดวิชาจริงจังนัก เพียงทดสอบพรสวรรค์และคัดเลือกไปพลาง บรรดาคนที่ถูกเลือกนั้นจะถือว่าได้เข้าร่วมสำนักแล้ว ย่อมได้ฝึกวิชาพื้นฐาน วางรากให้มั่นคง ไม่ว่าอย่างไรศิษย์อายุเพียงเท่านี้ก็ยังไม่จำเป็นต้องได้รับการถ่ายทอดวิชากระบี่จากซูอี้ฝาน
ผู้ดูแลหลัวได้กำชับชาวยุทธ์เหล่านั้นไว้แล้ว ยามเห็นเด็กหญิงตัวน้อยเดินผ่าน นอกจากจะไม่สนใจนางแล้ว ยังดูจะเกรงใจนางด้วยซ้ำ แต่ถึงกระนั้นก็มักจะลอบมองนางด้วยสายตาสงสัยอยู่บ่อยครั้ง
บรรดาเด็กชายและเด็กหนุ่มพวกนั้นล้วนเห็นว่านางไม่จำเป็นต้องลำบากฝึก
