ฝนวรยุทธ์ แถมยังเดินเล่นสบายใจในสำนักได้ด้วย สีหน้าของนางสงบนิ่งดุจผู้ทรงอำนาจ จนแม้แต่ผู้เฒ่าในสำนักยังไม่ยักจะสนใจนาง แต่ในขณะเดียวกันก็ดูจะเคารพนางมาก
ทำให้ทุกคนพากันเข้าใจว่านางคือศิษย์พี่ใหญ่ประจำสำนัก
บางครั้งพวกเขาก็ได้เห็นท่วงท่าอันว่องไวของนาง คว้าจับแมลงที่บินผ่านไปได้อย่างง่ายดาย ก็เชื่อว่านางต้องบรรลุวิชาขั้นสูงตามที่พ่อแม่เคยเล่าให้ฟังเป็นแน่
ความอิสรเสรีในยุทธภพและกฎเกณฑ์ต่างๆ ล้วนอยู่คู่กันมาแต่ไหนแต่ไร หาได้สนใจเรื่องอายุ ยามอยู่ในสำนักเดียวกัน ฝากตัวเข้ามาก่อนย่อมมีลำดับความอาวุโสสูงกว่า
“คารวะศิษย์พี่…”
“คารวะศิษย์พี่”
เด็กหนุ่มบางคนกล่าวทักทายขึ้นยามที่แม่นางสามสีเดินผ่าน
“?”
แม่นางสามสีได้ฟังเช่นนั้นก็อดนิ่งงันไปไม่ได้ นางรีบหันกลับมาจ้องพวกเขาตาเขม็งทันที
“…”
เด็กหญิงตัวน้อยกลอกตาไปมา ก่อนจะพยักหน้าให้พวกเขาแล้วค่อยๆ ย่างกรายออกไปจากที่นี่ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
เหล่าเด็กน้อยเห็นดังนั้นแล้วก็รู้สึกเบิกบานใจยิ่งนัก
เด็กคนอื่นๆ เห็นแล้วก็พากันเรียกนางว่าศิษย์พี่บ้าง แค่นางพยักหน้าให้ก็รู้สึกดีใจมากแล้ว เด็กน้อยล้วนเป็นเช่นนี้
ลึกๆ แล้วแม่นางสามสีก็รู้สึกว่าน่าสนใจเช่นกัน เพียงแต่มองจากสีหน้าไม่ออกเท่านั้น นางเดินต่อไปอย่างสบายใจ บางครั้งก็เงยหน้าโปรยจิ้งหรีดขึ้นบนฟ้า มีนกนางแอ่นเป็นเพื่อนเล่น คอยโฉบเอาแมลงไป ครั้นพวกเด็กน้อยเห็นเข้าก็รู้สึกว่าเก่งกาจยิ่งนัก ล้วนเปี่ย
