ื่องกลับนิ่งงันอยู่อย่างนั้น เถ้าแก่ทั้งสองก็เช่นกัน สายตายังคงจับจ้องไปที่ชาวยุทธ์ ทว่าท่าทางแข็งทื่อ สีหน้าฉายแววเหม่อลอย
ส่วนลูกค้าประจำที่นั่งใกล้นักเล่าเรื่องกลับเผยสีหน้าประหลาดใจ ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู สุดท้ายก็อดใจก้มลงกระซิบกระซาบกับสหายไม่ได้
เด็กชายที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับตะลึงงันไป
“แล้ว…เซียนผู้นั้นมีนามว่าอะไรหรือ”
“นามหรือ ตอนไปถึงเหอโจวเหมือนจะได้ยินว่าแซ่ซ่งหรืออะไรสักอย่าง แต่พอพ้นเหอโจวออกมา ก็ต่างกันไปหมด บ้างว่าซ่ง บ้างว่าหลิว บ้างว่าจาง บ้างก็ว่ามีแซ่เดียวกับฮ่องเต้ ข้าไม่รู้หรอกว่าอันไหนจริงอันไหนเท็จ ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องแต่งทั้งนั้น”
ทันทีที่คำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา เถ้าแก่ร้านทั้งสอง รวมถึงเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ ล้วนตัวแข็งทื่อราวกับต้องมนตร์สะกดไปในทันที
……………
