แล้วว่าซ่งโหยวจะใช้ครัวได้ แต่ต้องจ่ายค่าวัตถุดิบเช่นน้ำมัน เกลือ ถ่านไฟเอง ทว่าตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขามักทำอาหารแล้วแบ่งให้เถ้าแก่และภรรยาชิม รสชาติอร่อยล้ำยิ่งกว่าอาหารที่คนใหญ่คนโตกินทุกวันเสียอีก ไม่คิดเลยว่าเปิดโรงเตี๊ยมจะได้ลิ้มรสอาหารชั้นเลิศถึงเพียงนี้ นับเป็นความโชคดีประการหนึ่ง อีกทั้งซ่งโหยวยังไม่เคยคิดเงินทั้งสองเลยแม้สักครั้ง
“เฮ้อ…”
เถ้าแก่ถอนหายใจ สุดท้ายก็รับไว้
กระทั่งทั้งสามขึ้นไปบนห้อง เขายังเหลียวหลังมองตามด้วยสีหน้าอันปะปนด้วยความรู้สึกมากมาย
ค่ำคืนนั้น ปลาแม่น้ำถูกแล่เป็นแผ่นบาง ต้มกับเครื่องเทศจัดจ้าน เสร็จแล้วโรยด้วยพริกหอมเผ็ดร้อน ตามด้วยราดน้ำมันเดือดลงไป ส่งกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่ว กลายเป็นอาหารเลิศรสอีกหนึ่งจานที่หาทานได้ยากในยุคสมัยนี้ ทำให้ซ่งโหยวพลันเผลอคิดว่าตนได้เดินทางข้ามกาลเวลา ทั้งยังใช้ชีวิตอยู่ในยุคสมัยนี้ได้ไม่เลวเลย
แม่นางสามสียังคงนั่งสังเกตการณ์อยู่ไม่ห่าง
แต่ถึงกระนั้นก็เห็นชัดเจนว่าวันเวลาในอำเภอเล็กๆ แห่งจ้าวโจวใกล้จะสิ้นสุดลงแล้ว
บัดนี้ล่วงเข้าสู่ปลายฤดูใบไม้ผลิของดินแดนตอนเหนือแล้ว แม้จะมาเยือนช้ากว่าทางใต้ก็ตาม
ดั่งที่คาดไว้ หลังจากวันนี้ อากาศก็แจ่มใสต่อเนื่องกันเจ็ดแปดวัน อุณหภูมิสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว น้ำแข็งและหิมะละลายสิ้น กระทั่งล่วงเลยมาถึงกลางเดือนสอง น้ำแข็งบนแม่น้ำก็หายไปสิ้น บนถนนหนทางก็แทบไม่มีหิมะแล้ว
ซ่งโหยวฉวยโอกาสนี้ ซักเสื้อ
