ผ้า รวมถึงผืนผ้าต่างๆ และตากให้แห้งเรียบร้อย
แม่นางสามสีก็ลากนกนางแอ่นไปตกปลาที่ริมแม่น้ำ นำมาทำเป็นปลาตากแห้ง
เก็บหีบห่อสัมภาระเรียบร้อยแล้ว รวมถึงปลาตากแห้งด้วย
ชำระค่าห้องพักครบแล้วก็นำถุงใส่ผ้าลงมาชั้นล่าง และนำกุญแจมาคืน ทันใดนั้นเถ้าแก่กลับตรงปรี่เข้ามาพร้อมสีหน้าลังเล ราวกับมีบางอย่างอยากพูดแต่กลับพูดไม่ออก
เขาอยากขอซื้อสูตรเนื้อตุ๋นไว้ แต่ก็กลัวซ่งโหยวจะคิดราคาแพงหูฉีก หากให้ตนคิดราคาเองก็ลังเล ซ้ำยังรู้สึกเสียดายอยู่บ้าง แม้ช่วงนี้จะสนิทสนมกันมากแล้ว คิดจะตีเนียนขอให้อีกฝ่ายสอนโดยไม่คิดเงินก็ไม่กล้าพอ
จึงรีบวิ่งมารับของจากมือซ่งโหยว พร้อมเอ่ยถามอย่างนอบน้อมว่า “ท่านจะไปแล้วหรือ”
“ใช่แล้ว ขอบคุณเถ้าแก่ตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา” ซ่งโหยวตอบทั้งรอยยิ้ม “ข้าทำความสะอาดห้องพักแล้ว ของทุกอย่างวางอยู่ครบถ้วน เถ้าแก่อยากขึ้นไปตรวจดูหรือไม่”
“ข้าเชื่อใจท่าน”
“เช่นนั้นท่านเก็บกุญแจไปเถิด”
“ได้เลย…”
เถ้าแก่รับกุญแจจากมือเขา พลันเงยหน้ามองด้วยท่าทีอึกอักคล้ายจะพูดบางอย่าง มีหรือที่นักพรตจะไม่หยั่งรู้ความในใจของเขา
ครั้นเห็นเช่นนั้นก็หัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันไปมองกระด้งทรงกลมข้างๆ แล้วเอ่ยถามด้วยความฉงน
“สิ่งนั้นคืออะไรหรือ”
“นั่นคือ ‘เห็ดเจินหมัว’ แห้ง ของขึ้นชื่อของแถบนี้ ข้าได้มาจากน้องชายเมื่อปีกลาย วางไว้ตรงนั้นตลอดฤดูหนาวยังกินไม่หมดเลย ข้าเห็นว่ามันชื้น จึงเอาออกมาตากแดด” เถ้าแก่รู้สึกร้
