ด้แต่ยืนพิงกรอบประตู พลางมองตามเข้าไปด้านใน บางครั้งยังหันกลับไปสบตากับนกนางแอ่นบนต้นไม้
“คุณชายช่างตาถึง! นี่คือยี่หร่าชั้นดีจากแดนตะวันตก ข้าขนมาจากฉางจิง กำลังจะนำไปขายต่อยังแคว้นต่างๆ ผ่านมาที่นี่พอดี หากคุณชายชอบ ข้าจะขายให้ท่านในราคาไม่แพง กำไรน้อยหน่อยก็ไม่เป็นไร”
ซ่งโหยวหยิบขึ้นมาสูดดม
เป็นยี่หร่าแน่นอน แต่ไม่ใช่ยี่หร่าชั้นเลิศ
เป็นเพียงของธรรมดาที่เคยเห็นอยู่แล้วในตลาดฝั่งตะวันตกของเมืองฉางจิงเมื่อปีก่อน
สายตาเขาเหลือบไปเห็นกระสอบหนึ่งเปิดอยู่ ภายในเต็มไปด้วยเครื่องเทศตากแห้งสีแดงสด
“นี่มัน…”
ซ่งโหยวถึงกับชะงัก
“คุณชายสายตาเฉียบแหลม! ของแปลกนี้ใช่ว่าจะหาได้ง่ายๆ ไม่ทราบว่าท่านเคยได้ยินตำนานหรือไม่ ว่าครั้งหนึ่งเยี่ยนเซียนนำเมล็ดพันธุ์ชั้นดีมาหว่านเพื่อช่วยผู้คนจากทุพภิกขภัย แต่ครานั้นยังได้นำพืชอีกชนิดมาด้วย เรียกกันว่า ‘พริก’ …เผ็ดร้อนยิ่งกว่าเครื่องเทศชนิดอื่นเสียอีก ใช้เป็นเครื่องปรุงก็ได้ ใช้เป็นยาแก้ลมหนาวหรือช่วยย่อยอาหารก็ได้เช่นกัน”
เขาเว้นไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหลือบมองนักพรต “พวกข้าก็เพิ่งจะเคยเห็น ที่แดนใต้เริ่มปลูกกันหลายแห่งแล้ว เคยลองชิมอาหารที่ปรุงด้วยสิ่งนี้ รสชาติแปลกใหม่ดี จึงซื้อติดมา ลองเอามาขายที่แดนเหนือบ้าง หากคุณชายไม่มั่นใจ ข้ายินดีมอบให้สองเม็ด เอากลับไปลองชิมดู หากถูกใจ พรุ่งนี้เช้าก็ไปที่ตลาดตะวันออก ตอนบ่ายข้าจะเลิกแผงออกเดินทางต่อแล้ว”
“ข้าเชื่อท่
