ที่แทบจะทำให้ ทะเลแห่งจิตสำนึก ของลวี่หยางแตกสลาย ก็พลันถูกค่ายกลชั้นสามนี้ดึงเข้าสู่กระแส…รับช่วง วิเคราะห์ แยกแยะ เรียบเรียงอย่างเป็นระเบียบ ทำให้ลวี่หยางสามารถละมือจากภาระหนักเบื้องต้นได้ในที่สุด จากนั้นจึงควบคุม 【หลี่เหินเทียน】 มุ่งหน้าลึกเข้าไปยังแก่นของสวรรค์เจ็ดยอแสงอีกขั้น
“ตูม!”
ชั่วพริบตา เสียงระเบิดกัมปนาทก็ดังขึ้นข้างหูลวี่หยาง เขารู้ได้ในทันใดว่า สวรรค์เจ็ดยอแสงกำลังส่งเสียงเตือน…ชัดเจนว่า ฝ่ายนั้นรู้สึกเจ็บปวดแล้ว
เมื่อนึกถึงจุดนี้ ลวี่หยางก็ควักเอาเส้นชีพจรปฐพีออกมาหนึ่งสาย
“เอ้า กินนี่สิ จะได้ไม่เจ็บอีก”
เส้นชีพจรปฐพีจากภูผากะโหลกแปดร้อยลี้…ครั้งก่อนใช้เพียงน้อยนิดก็หลอกล่อสวรรค์เจ็ดยอแสงได้แล้ว ตอนนี้ในมือเขามีเส้นชีพจรปฐพีเหลือเฟือ พอดีจะนำมาใช้ปลอบโยน!
“หึ่งๆ…”
เส้นชีพจรปฐพีเพิ่งจะปรากฏออกมา ก็ถูกสวรรค์เจ็ดยอแสงกลืนกินจนเกลี้ยง ลวี่หยางก็อาศัยจังหวะนี้ ควบคุม 【หลี่เหินเทียน】 เจาะลึกเข้าไปอีกระดับทันที
“ตูม！”
เสียงคำรามจากฟ้าแล่นลงมาอีกครั้ง กลายเป็นสัญญาณเตือนจากสวรรค์เจ็ดยอแสง ลวี่หยางกลับกระทำเช่นเดิม โยน เส้นชีพจรปฐพี ออกไปอีกหนึ่งสาย
ความหมายเรียบง่าย… อย่ากลัวเลย พี่ชายจะป้อนเจ้าด้วยเส้นชีพจรนี้ อดทนไว้…อย่าขยับ
ฟ้าดินผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ลวี่หยางยังคงเร่งลึกเข้าไป คำเตือนจากฟ้า…เส้นชีพจรปฐพี…ผ่อนคลาย แล้วก็เวียนซ้ำไปเรื่อยๆ และในระหว่างกระบวนการนี้ สวรรค์เจ็ด
