ังวานแผ่วเบาดุจสายลม
“ได้ยินกันว่าทิศตะวันตกของแคว้นเหยียนโจว มีเซียนจากเหอโจวปราบมารปีศาจมาตลอดทาง ครั้นถึงเหยียนโจวก็กำจัดไปได้อีกไม่น้อย เซียนผู้นั้นคือท่านใช่หรือไม่”
“ท่านรู้ได้อย่างไร” ซ่งโหยวถาม
“แดนเหนือมีมารปีศาจชุกชุม แม้ข้าจะบำเพ็ญตนอยู่ในป่าทางเหนือของแคว้นเย่ว์โจว ก็มักได้ยินเรื่องเล่าจากภายนอกเสมอ”
“แล้วท่านอยากบอกสิ่งใดแก่ข้า”
“ท่านมาจากไหน”
“ก็อย่างที่ท่านรู้นั่นแล ข้ามาจากเหอโจว ผ่านเหยียนโจวมา”
“แล้วท่านจะไปที่ใด”
“ออกพเนจรทั่วหล้า”
“ท่านไปทั่วเย่ว์โจวแล้วหรือ”
“มากกว่าครึ่งแล้ว”
“…”
เจ้ากวางพลันเหลียวซ้ายแลขวา เหมือนเกรงกลัวสิ่งใดอยู่ ก่อนจะก้มหน้าลงแล้วเอ่ยว่า “ที่เย่ว์โจมารปีศาจมากมายนัก ทั้งยังมีเรื่องราวน่าพิศวงไม่น้อย ท่านควรเดินทางให้รอบคอบกว่านี้”
สิ้นคำก็ไม่รอให้ซ่งโหยวถามต่อ สะบัดเท้าวิ่งหายเข้าไปในม่านหมอกทันที ร่างนั้นจางหายไปโดยไม่ทิ้งร่องรอย
