่กลับแฝงไปด้วยความอ้างว้าง เศษเสี้ยวความทรงจำพลันผุดขึ้นมาช้าๆ
ก้าวเดินไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่าเดินไปไกลเพียงใดแล้ว
ทันใดนั้น นกนางแอ่นก็ตะโกนเสียงดัง
ซ่งโหยวก็หยุดฝีเท้าแล้วหันไปมองเช่นกัน
ท้องนภาเปิดโล่ง ดวงดาวพร่างพรายเต็มฟ้า แต่ในหมู่ดาวนั้นกลับปรากฏรัศมีสีฟ้าครามวูบไหว ดูเหมือนนกศักดิ์สิทธิ์กำลังโบยบินมาจากทิศใต้สู่ทิศเหนือ
วิหคเทพมีลำคอระหง ศีรษะประดับด้วยมงกุฎขนนก ท่วงท่าละมุนละไม งามสง่า ราวกับเกิดขึ้นจากแสงเหนือ รัศมีของมันบดบังหมู่ดาวและทางช้างเผือก สยายปีกกว้างบินเข้ามา มีหางยาวแพรวพราว เมื่อบินอยู่เหนือศีรษะของพวกเขา ก็กินพื้นที่ไปเกือบครึ่งผืนฟ้า อลังการเสมือนอยู่ในห้วงฝัน
ซ่งโหยวเงยหน้าเหม่อมองไม่อาจละสายตา
นี่คือพลังวิญญาณฟ้าดิน สิ่งอัศจรรย์แห่งธรรมชาติ เป็นภาพที่ทรงพลังเหลือเกิน มันหาได้เพียงพัดพาวิญญาณอาฆาตไป แต่ยังนำพาสิริมงคลมาสู่โลกนี้
ซ่งโหยวคล้ายได้ยินเสียงใสกังวานของมัน
แสงระยิบระยับพร่างพราวกลางราตรี ราวกับอยู่ในความฝัน
แมวสามสีถึงกับตะลึงงัน
นกนางแอ่นเหม่อลอยถึงขั้นลืมกระพือปีกบิน จนร่วงลงมากับพื้น ได้แต่แหงนหน้ามองวิหคเทพกลางเวหา
นกศักดิ์สิทธิ์หายลับไปจากสายตา
ตำนานกล่าวว่ามันอาศัยอยู่บนต้นชิงถงที่สูงที่สุดในป่า รังนกยักษ์นั้นรองรับร่างมหึมาของมันได้พอดี
มันเกาะกิ่งไม้เหมือนนกธรรมดาๆ ตัวหนึ่ง เอี้ยวปีกแต่งขน แล้วก้มศีรษะลงมา สายตานั้นคล้ายจะมองทะลุผืนป่ามาสบตาก
