บทที่ 66 – การโต้กลับของเจ้าส้มอ้วน และสายตาจากยักษ์ใหญ่
เซี่ยตงหันไปมอง
ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งลงข้างๆ เขา
อายุประมาณยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปี ผมดัดลอนใหญ่ แต่งหน้าประณีต กรีดอายไลเนอร์ยาวทำให้ดูทั้งยั่วยวนและเฉี่ยวคมในเวลาเดียวกัน
เธอสวมชุดเดรสสีดำเข้ารูป คอเสื้อค่อนข้างลึก เผยให้เห็นผิวขาวผ่องและร่องอกชัดเจน
ข้อมือใส่บนาฬิกา Cartier
พอนั่งลง เธอก็หยิบกระจกบานเล็กกับลิปสติกออกมาจากกระเป๋า Hermès เพื่อเติมหน้าทันที โดยไม่ชายตาแลเซี่ยตงแม้แต่น้อย
เซี่ยตงเหลือบเห็นป้ายชื่อตรงหน้าเธอ
“Seven Princesses (Qi Ge Ge)”
ที่แท้ก็เจ๊เจ้าของร้าน “Seven Princesses” นี่เอง
เซี่ยตงละสายตากลับมา
คนเริ่มทยอยเข้ามานั่งในแถวที่สองจนเต็ม
ส่วนใหญ่ใส่สูทผูกไท หรือไม่ก็แต่งตัวจัดเต็มแบบเจ๊ข้างๆ
มีแค่เซี่ยตงคนเดียวที่ใส่เสื้อเชิ้ตขาวกับกางเกงสแล็คของพ่อ
ดูแปลกแยกอย่างเห็นได้ชัด
พี่ชายจาก “Yunifang” หันมามองเขา แล้วพยักหน้าทักทายอย่างเป็นมิตร
เซี่ยตงรีบพยักหน้าตอบ
เจ้าของร้าน “Seven Princesses” เติมหน้าเสร็จก็เริ่มโทรศัพท์ เสียงเบาแต่ใส่อารมณ์เกรี้ยวกราด
“…สต็อกต้องเฝ้าให้ดีนะ! …อะไรนะ? ของขาดอีกแล้ว? ฉันไม่สนหรอกว่าเธอจะใช้วิธีไหน…”
เซี่ยตงขยับตัวออกห่างจากเธอเงียบๆ
พวกระดับบิ๊กนี่งานยุ่งกันจริง
เก้าโมงตรง
ไฟในห้องประชุมหรี่ลง
ดนตรีเปิดตัวที่ฟังดูฮึกเหิมแบบบ้านๆ ดังขึ้น
จอใหญ่บนเวทีสว่างวาบ
พิธีกรสาวในชุดสูทเดิน
