บทที่ 65 – เถ้าแก่ลึกลับเบื้องหลังเจ้าส้มอ้วน
“ช่วงนี้เถาเป่ากำลังฮิตไม่ใช่เหรอครับ”
“ผมเปิดร้านออนไลน์ขายของเล่นของที่บ้าน”
“ที่มาครั้งนี้ เพราะทางเถาเป่ามีประชุม เชิญผมมาร่วมงาน”
ปากซูหว่านฉิงเป็นรูปตัว O อีกรอบ
“บ้านคุณเปิดโรงงาน?”
“คุณเปิดร้านเถาเป่า?”
“เถาเป่าเชิญคุณมาประชุม?”
ข้อมูลชุดนี้ทำเอาสมองเธอประมวลผลไม่ทัน
ปี 2008 เถาเป่าดังก็จริง แต่เรื่อง “ประชุม” ฟังดูไฮโซโก้เก๋มาก
แถมยังออกจากปากเด็กหนุ่มที่เพิ่งจบ ม.ปลาย
“คุณ… คุณไม่ได้หลอกฉันใช่มั้ย?” ซูหว่านฉิงมองเขาอย่างจับผิด
“ผมจะหลอกคุณทำไม” เซี่ยตงขำ “พ่อแม่ผมก็ไม่ยอมให้มาคนเดียวหรอก ผมกล่อมแทบตายกว่าเขาจะวางใจ”
ซูหว่านฉิงจ้องตาเซี่ยตงอยู่นานนับสิบวินาที
ดวงตาคู่นั้นใสซื่อ แต่ก็แฝงความหนักแน่นและเป็นผู้ใหญ่เกินวัย?
ซูหว่านฉิงสะบัดหัวไล่คำศัพท์แปลกๆ สองคำนั้นออกไป
จู่ๆ เธอก็ยิ้ม
“เซี่ยตง”
“ครับ?”
“คุณนี่คนประหลาดจริงๆ”
“ขอบคุณที่ชมครับ”
“ฉันชมที่ไหนล่ะ!” ซูหว่านฉิงค้อนขวับ
สายตาค้อนวงใหญ่นั้นทำเอาเซี่ยตงใจละลาย
เขาค้นพบว่า สาวสวยสไตล์จริงใจปนโก๊ะนิดๆ แบบซูหว่านฉิง มีดาเมจรุนแรงกว่าพวกสวยเชิดเยอะเลย
“โอเค ฉันเชื่อ” ซูหว่านฉิงยกถ้วยชาขึ้นใหม่ “งั้น… น้องเซี่ยตง พี่สาวขอดื่มให้คุณอีกแก้ว”
“อย่าเรียกน้องเลย ฟังดูแปลกๆ” เซี่ยตงยิ้มแหย “เรียกเซี่ยตงเถอะ ผมเรียกคุณพี่หว่านฉิง”
“ได้” ซูหว่านฉิงรับคำง่ายๆ “งั้นต่อไปอยู่หางโจว พี่ดูแ
