ลเอง!”
“จัดไปครับ”
มื้ออาหารจบลงด้วยบรรยากาศที่น่าอัศจรรย์ใจ
ซูหว่านฉิงแย่งจ่ายตังค์ โดยให้เหตุผลว่า “ตอบแทนผู้มีพระคุณ จะให้น้องชายจ่ายได้ไง”
เซี่ยตงไม่เถียงเธอ
ทั้งคู่แยกย้ายกันที่หน้าร้านจือเว่ยกวน
“พรุ่งนี้ประชุมกี่โมง?” ซูหว่านฉิงถาม
“เก้าโมงเช้าครับ”
“โอเค งั้นรีบกลับไปพักผ่อน ฉัน… ฉันไปละนะ”
“เจอกันครับพี่หว่านฉิง”
…
วันรุ่งขึ้น
เซี่ยตงตื่นแต่เช้าตรู่
เขาหยิบชุดที่แพงที่สุดที่เตรียมมา—เสื้อเชิ้ตแขนสั้นสีขาว “Youngor” ของใหม่เอี่ยมที่พ่อเขายัดเยียดให้—ออกมาใส่
แมตช์กับกางเกงสแล็คและรองเท้าหนังสีดำ
เซี่ยตงส่องกระจก รู้สึกเหมือนลูกชายเถ้าแก่ อบต. ที่โดนจับมาออกงานสังคม
เขาถอนหายใจ ดึงชายเสื้อเชิ้ตออกมาไว้นอกกางเกง
ค่อยดูเป็นธรรมชาติหน่อย เหมือนเด็กจบใหม่
งานจัดที่โรงแรมไฮแอท (Hyatt Regency Hangzhou)
ไฮแอทปี 2008 ริมทะเลสาบซีหู คือที่สุดของความหรูหราระดับห้าดาวในหางโจว
เซี่ยตงเดินเข้าล็อบบี้ แอร์เย็นฉ่ำปะทะหน้ากลิ่นความแพงลอยฟุ้ง
พื้นหินอ่อนขัดมันวับ โคมไฟระย้าคริสตัลยักษ์ส่องแสงวิบวับจนตาลาย
เขาเดินตามป้ายบอกทางไปห้องจัดเลี้ยง
ฉากหลังตรงทางเข้าใหญ่โตมโหฬาร พื้นสีน้ำเงิน ตัวหนังสือสีขาว—”การประชุมผู้ค้า Taobao Mall”
พนักงานต้อนรับสี่คนในชุดกี่เพ้าสีแดงผ่าสูงยืนเรียงแถว
“สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย ยินดีต้อนรับสู่การประชุมผู้ค้า ไม่ทราบว่าเป็นตัวแทนจากร้านไหนคะ?”
พนักงานคนหนึ่งยิ้มหวานเข้
