บทที่ 63 – บุญคุณช่วยชีวิต
เซี่ยตงลากเธอ ว่ายเข้าหาฝั่งสุดชีวิต
ระยะทางแค่สิบกว่าเมตร
รู้สึกเหนื่อยกว่าวิ่งพันเมตรซะอีก
ในที่สุด
เท้าเซี่ยตงก็เหยียบโดนโคลนก้นทะเลสาบ
เขาทั้งลากทั้งอุ้ม พาเธอขึ้นมาบนฝั่ง
ทั้งคู่หมดสภาพ ทิ้งตัวลงนอนแผ่บนพื้นหญ้า
“แค่ก… แค่กๆๆ…”
ผู้หญิงคนนั้นนอนคว่ำหน้า สำลักน้ำออกมาหลายอึก ไอจนตัวโยน
เซี่ยตงนอนหงาย หน้าอกกระเพื่อมอย่างรุนแรง
ให้ตายสิ
เกือบได้ตายรอบสองตั้งแต่ยังหนุ่มแล้วไหมล่ะ
“คุณ… แค่กๆ… ไม่เป็นไรนะ?” เซี่ยตงถามปนหอบ
เธอไออยู่นานกว่าจะตั้งสติได้
เธอยันตัวลุกขึ้นนั่ง
แล้วเงยหน้าขึ้น
เซี่ยตงก็ลุกขึ้นนั่งเหมือนกัน
พอเห็นหน้าเธอชัดๆ เขาถึงกับอึ้ง
สวย
สวยชิบหาย
ใบหน้ารูปไข่ได้รูป ดวงตาอัลมอนด์กลมโตที่ตอนนี้ฉ่ำน้ำเพราะความกลัวและการสำลัก ดูน่าสงสารจับใจ
ขนตายาวงอนมีหยดน้ำเกาะพราว
อายุไม่มาก น่าจะยี่สิบต้นๆ
ผมยาวเปียกลู่แนบแก้มและไหล่ ไม่ได้ดูโทรม แต่กลับเพิ่มความเซ็กซี่เย้ายวนใจอย่างบอกไม่ถูก
สายตาเซี่ยตงเลื่อนต่ำลงโดยอัตโนมัติ
เธอใส่เสื้อเชิ้ตชีฟองสีขาว
ตอนนี้เสื้อเปียกชุ่มแนบไปกับตัว
ผ้าบางๆ รัดรึงเรือนร่างที่มีส่วนเว้าส่วนโค้งชัดเจน
เผยให้เห็นสัดส่วนที่น่าตื่นตะลึง
โดยเฉพาะช่วงอก
เสื้อเชิ้ตโดนน้ำจนเกือบจะโปร่งใส
เสื้อในลูกไม้สีดำข้างใน…
เห็นชัดเป็นโครงร่าง
เห็นแม้กระทั่งลายลูกไม้
ความอวบอิ่มนั้นกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงตามจังหวะการหายใจหอบ และการไอ
เซ
