บทที่ 62 – ฮีโร่ซีหู
นอนต่อไม่ได้แล้ว
เช็กเอาต์
เดี๋ยวนี้ ตอนนี้เลย
เขากระโดดลงจากเตียง พุ่งเข้าห้องน้ำ
น้ำประปาเย็นเฉียบสาดใส่หน้า ช่วยกดไฟราคะลงไปได้บ้าง
เซี่ยตงแสยะยิ้ม
เก็บสัมภาระอันน้อยนิดอย่างรวดเร็ว
เปิดประตูห้อง
ตอนเดินผ่านหน้าห้องข้างๆ
เสียงข้างในหยุดกึก
ตามมาด้วยเสียงครางอย่างสุขสมและเหนื่อยอ่อนของผู้ชาย
เซี่ยตงส่ายหน้า ทันตอนจบพอดี
เขาลงมาที่ชั้นหนึ่ง
พนักงานต้อนรับกะดึกกำลังฟุบหลับน้ำลายยืดอยู่บนเคาน์เตอร์
“เช็กเอาต์” เซี่ยตงเคาะโต๊ะ
พนักงานสะดุ้งโหยง เงยหน้าขึ้นมาอย่างงัวเงีย
“หา? อ๋อ… คีย์การ์ด ใบมัดจำ”
เซี่ยตงวางของลงบนโต๊ะ
เธอตาปรือเปิดลิ้นชัก ควานหาอยู่พักใหญ่กว่าจะส่งเงินมัดจำร้อยหยวนคืนให้เขา
“เดินทางปลอดภัยค่ะ”
เซี่ยตงไม่อยากอยู่นานแม้แต่วินาทีเดียว
ผลักประตูกระจกโรงแรมออกไป ลมเย็นยามเช้าพัดปะทะหน้า
สดชื่น
เช้าตรู่ที่หางโจว อากาศชื้นๆ
ฤดูร้อนปี 2008 ทุกอย่างยังดูสงบ
เขาสะพายเป้ หาข้าวกินร้านริมทาง
“เถ้าแก่ ขอ ‘เพี่ยนเอ๋อร์ชวน’ (บะหมี่น้ำใส่หมูและผักกาดดอง) ชามนึง เพิ่มไข่ดาว”
“ได้เลย!”
บะหมี่ร้อนๆ ลงท้อง เซี่ยตงรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่
ค่าครองชีพปี 2008 นี่ดีต่อใจจริงๆ
กินอิ่มแล้ว ตามแผนเดิม วันนี้คือวันพักผ่อน เขาขึ้นรถเมล์ไปซีหู
“ท่านผู้โดยสาร สถานีต่อไป ต้วนเฉียว…”
เสียงประกาศบนรถดังวนไป
ซีหูยามเช้า คนยังไม่เยอะ
กิ่งหลิวห้อยระย้า ผิวน้ำมีหมอกบางๆ ปกคลุม
เหล่าค
