บทที่ 61 – เสียงสวรรค์กลางดึก
ภาพบนการ์ดใบเล็กนั้นร้อนแรงเกินเบอร์
ผู้หญิงในชุดบิกินีทูพีซที่ดูเหมือนผ่านการตัดต่อ Photoshop มาอย่างหนักหน่วง โพสท่าทางยั่วยวนสุดขีด รูปร่างเว้าโค้งเกินจริง แสงเงาก็ดูปลอม
ด้านล่างมีข้อความสีแดงเตะตา: “นักศึกษา? สาวออฟฟิศ? นางแบบ?”
“ค่ำคืนอันเงียบเหงา บริการรู้ใจ”
บรรทัดล่างสุดคือหมายเลขโทรศัพท์
หน้าของเซี่ยตงแดง “พรึ่บ” ขึ้นมาทันที
ไอ้ของพรรค์นี้…
ชาติที่แล้วเขาเป็นจิ้งจอกเฒ่าวัยสามสิบกว่า ผ่านงานเลี้ยงบริษัท ผ่านร้าน KTV มาโชกโชน ทฤษฎีแน่นปึ้ก
แต่ปัญหาคือ ร่างกายตอนนี้ของเขาเพิ่งจะสิบแปดหยกๆ
สดใหม่ เลือดลมสูบฉีด ฮอร์โมนพลุ่งพล่านจนไม่มีที่ระบาย
ความกระสับกระส่ายที่กดไม่ลงพุ่งจากไขสันหลังขึ้นสู่สมอง เขาไอร้อนผ่าวไปถึงใบหู
“เวรเอ๊ย”
เขาสบถเบาๆ
ความรู้สึกนี้ ทั้งคุ้นเคยและแปลกหน้า
เขาโยนนามบัตรใบนั้นลงบนโต๊ะเหมือนโยนเผือกร้อนๆ
แต่สายตาก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมอง
ผู้หญิงบนการ์ดแต่งตาทาปากจัดจ้านเกินเบอร์ เซี่ยตงพยายามงัดเอาทักษะโปรแกรมเมอร์ช่างติมาใช้เพื่อดับอารมณ์
“ไดคัทก็ไม่เนียน ขอบยังแหว่งอยู่เลย”
“ใช้เครื่องมือ Liquify ดึงจนฉากหลังเบี้ยวไปหมดแล้ว”
“ปรับสีก็แย่ Saturation ล้นจนแสบตา”
“ถ้าเป็นปี 2025 กราฟิกดีไซน์ระดับนี้ ไม่ผ่านโปรชัวร์ โดนหักเงินเดือนแน่”
เขาพยายามใช้คำวิจารณ์เชิงวิชาชีพมาบรรเทาความอึดอัดทางร่างกาย
แต่เขาก็หยิบใบที่สองขึ้นมา
ใบนี้ตร
