บทที่ 60 – แลกเบอร์โทร
“เฮ้ย พูดอะไรแบบนั้น” เซี่ยตงยัดเงินใส่มือเขาแข็งขัน
“ข้อแรก ผมเชื่อใจพี่”
“ข้อสอง เมื่อกี้คุยกับพี่ ผมได้ความรู้เยอะเลย”
“ข้อสาม” เซี่ยตงยิ้ม “คนกันเอง ออกจากบ้านก็ต้องช่วยเหลือกันสิครับ”
ฟังคำนี้ หวังซิงมองเงินห้าร้อยในมือเซี่ยตง
ห้าร้อยหยวน สำหรับเขาในตอนนี้ มันคือฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิต
“พี่…” เขายังอยากปฏิเสธ
“รับไปเถอะ” เซี่ยตงตบแขนเขาเบาๆ “เบอร์มือถือพี่เบอร์อะไร? ขอหน่อย เดี๋ยวพี่ทำบัตรเสร็จค่อยโอนคืนผม”
“ไม่ต้องกลัวผมเป็นแก๊งต้มตุ๋นนะ ผมเด็ก ม.ปลาย จะไปหลอกอะไรพี่?”
ขอบตาหวังซิงเริ่มแดง
เขาสูดหายใจลึก รับเงินมา กำไว้แน่น
“เซี่ยตง… ขอบใจนะ”
“บุญคุณไม่จำเป็นต้องพูดเยอะ”
“เบอร์พี่ 139…”
หวังซิงบอกตัวเลขชุดหนึ่ง
เซี่ยตงเมมลงในโนเกียรุ่นคุณปู่ของเขา
หวังซิงก็เมมเบอร์เซี่ยตงไว้เช่นกัน
“น้อง… เมื่อกี้บอกว่ามาหางโจวมาประชุมอะไรนะ?” หวังซิงปรับอารมณ์ แล้วชวนเปลี่ยนเรื่อง
“อ๋อ ของเถาเป่าน่ะครับ งานอะไรสักอย่าง ‘โครงการสนับสนุนร้านค้า Taobao Mall'” เซี่ยตงตอบสบายๆ
รูม่านตาหวังซิงหดตัวอีกครั้ง
“Taobao Mall?”
“น้องเป็นผู้ค้าใน Taobao Mall เหรอ?”
ปี 2008 Taobao Mall (บรรพบุรุษของ Tmall) เพิ่งเปิดตัวได้ไม่กี่เดือน คนที่กล้ากระโดดเข้าไปเป็นกลุ่มแรกๆ ล้วนเป็นพ่อค้าที่มีจมูกไวเป็นเลิศ
“ใช่ครับ” เซี่ยตงทำเป็นชิลล์ “ที่บ้านทำโรงงานของเล่นเล็กๆ ช่วงนี้ลองขายตุ๊กตาตั้ง
