ุณลุงคุณป้ายึดพื้นที่ทำเลทองกันหมดแล้ว
รำไทเก็ก รำกระบี่ วอร์มเสียงร้องเพลง
คุณลุงคนหนึ่งเสียงดีมาก ร้องเพลง “ฉันยืนอยู่บนยอดเขา~” ลั่นทุ่ง
เซี่ยตงยิ้มขำ
เขาเดินทอดน่องไปตามไป๋ตี
ลมพัดหน้า สบายตัว
เจดีย์เหลยเฟิง (Leifeng Pagoda) ตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆ ท่ามกลางแสงเช้า
เป็นเจดีย์ใหม่ที่สร้างปี 2001 ยังไม่ขลังเท่าของเก่า “จะเปรียบซีหูเป็นนางไซซี จะแต่งอ่อนแต่งเข้มก็งามสม” เซี่ยตงท่องบทกวีเบาๆ
ชาติที่แล้วเขาเคยมาหางโจว มาทำงาน
ลากกระเป๋าเดินทาง วิ่งจากที่ประชุมไปสนามบิน ได้เห็นซีหูแค่แวบๆ จากบนรถแท็กซี่
ไม่เหมือนตอนนี้
เดินมาถึงสะพานต้วนเฉียว
ไม่เจอนางพญางูขาว ไม่เจอสี่เซียน
เจอแต่ทัวร์จีนถือธงโบกสะบัด
“มาๆๆ ทุกคนดูนะ นี่คือที่ที่นางพญางูขาวกับสี่เซียนมาเจอกัน สะพานต้วนเฉียว!” ไกด์ถือโทรโข่งตะโกน
“ทำไมเรียกสะพานขาด (ต้วนเฉียว) ล่ะ? สะพานมันขาดเหรอ?” ลูกทัวร์ถาม
“ถามได้ดี! ต้วนเฉียวฉานเสวี่ย (หิมะหลงเหลือที่สะพานขาด)! หน้าหนาวหลังหิมะตก หิมะฝั่งที่โดนแดดละลาย แต่ฝั่งร่มไม่ละลาย มองไกลๆ เลยเหมือนสะพานขาด!”
เซี่ยตงยิ้ม เบียดตัวออกจากฝูงชน
เขาไม่ชอบคนเยอะ
เขาเช่าเรือพายลำเล็ก
คนพายเรือเป็นชายวัยห้าสิบกว่า ตัวผอมเกร็ง ผิวคล้ำแดด
“พ่อหนุ่ม มาคนเดียวเหรอ?” ลุงคนพายเรือทัก
“ครับ คนเดียว”
“มาเที่ยว? หรือมาเรียน?”
“เพิ่งสอบเอ็นฯ เสร็จ ออกมาเดินเล่นครับ”
“ดีๆๆ สอบเป็นไงบ้าง?”
“ก็พอได้ครับ”
เสียงไม้
