อถือสีชมพู
เธอกดปุ่มเปิดเครื่อง
เงียบกริบ
“…มือถือพังแล้ว” เธอหน้ามุ่ย
“ขอเบอร์คุณหน่อยได้ไหม? เดี๋ยวฉันโทรหา!”
เซี่ยตงบอกเบอร์ไป
ซูหว่านฉิงท่องทวนสองรอบ
“จำได้แล้ว!”
“โอเค งั้นผมไปละ” เซี่ยตงสะพายเป้
“เดี๋ยว!” ซูหว่านฉิงเรียกอีก
“มีอะไรอีกครับ?”
“คุณ… คุณพักที่ไหน? ฉันจะได้เอาเสื้อไปคืนถูก”
“ผมมาหางโจวทำงาน ยังหาโรงแรมไม่ได้เลย”
“อ้าว?” ซูหว่านฉิงร้อนใจ “งั้นถ้าได้โรงแรมแล้ว ต้องบอกฉันนะ!”
“ได้ครับ” เซี่ยตงพยักหน้า แล้วเดินจากไป
ซูหว่านฉิงยืนมองแผ่นหลังของเซี่ยตงที่เดินห่างออกไป
เสื้อผ้าเปียกแนบเนื้อ เผยให้เห็นแผ่นหลังกว้างและรูปร่างสมส่วนของเด็กหนุ่ม
เธอก้มมองเสื้อยืดตัวโคร่งบนตัว
ยังมีกลิ่นสบู่จางๆ ติดอยู่
หอมดี
หน้าของซูหว่านฉิง แดงขึ้นมาดื้อๆ
เซี่ยตงยืนตัวเปียกโชก เรียกแท็กซี่ริมถนน
คนขับมองกระจกหลัง
“พ่อหนุ่ม ลงไปเล่นน้ำในซีหูมาเหรอ?”
“…ประมาณนั้นครับ” เซี่ยตงตอบเลี่ยงๆ
“น้ำซีหูไม่สะอาดนะ ระวังหน่อย”
เซี่ยตงยิ้ม ไม่ตอบ
“พี่ครับ ไปข้างหน้านั่น… โรงแรมเว่ยจิงอินเตอร์เนชั่นแนล (Weijing International / Grand Metropark)”
เขาชี้ตึกสูงไม่ไกลนัก
ตอนนี้เขาไม่ขาดเงิน
พักโรงแรมสี่ดาว สบายมาก
เขาเข็ดกับ “การถ่ายทอดสด” ของโรงแรมรูหนูเมื่อวานแล้ว
ถึงโรงแรม
เซี่ยตงเดินตัวเปียกหยดติ๋งๆ เข้าไปในล็อบบี้อันหรูหรา
รอยยิ้มพนักงานต้อนรับแข็งไปนิดหนึ่ง แต่ยังรักษาความเป็นมืออาชีพ
“สวัสดีค่ะคุณลูกค้
