ไรอยู่วะ”
“เสร็จแล้วค่ะ”
เซี่ยตงหันกลับไป
เธอสวมเสื้อยืดของเขาแล้ว
เสื้อยืดเขาเป็นทรงหลวม พอไปอยู่บนตัวผู้หญิงตัวเล็กๆ เลยโคร่งเหมือนชุดคลุม
ชายเสื้อยาวลงมาถึงกลางต้นขา
กระโปรงทำงานทรงสอบตัวสั้นของเธอก็เปียกแนบเนื้อ
แต่พอมีเสื้อยืดคลุมทับ
กลับกลายเป็นแฟชั่น “กางเกงหาย” (ใส่เสื้อตัวยาวคลุมกางเกงขาสั้น) ที่ดูยั่วยวนชะมัด
ขาคู่นั้น ขาวสว่างท่ามกลางความมืด
เรียวยาว ตรงเป๊ะ
“ผมชื่อเซี่ยตง” เซี่ยตงแนะนำตัวทำลายความเงียบ
“ฉ… ฉันชื่อซูหว่านฉิง” เธอตอบเสียงเบา ไม่กล้าสบตา
“เซี่ยที่เป็นฤดูร้อน ตงที่เป็นฤดูหนาว”
“หว่านที่แปลว่ากลางคืน ฉิงที่แปลว่าท้องฟ้าแจ่มใส”
“เอ่อ… เซี่ยตง” ซูหว่านฉิงเงยหน้า ดวงตาเป็นประกายจ้องมองเขา “วันนี้ ขอบคุณจริงๆ นะคะ!”
“ถ้าไม่ได้คุณ ฉัน… ฉันไม่รู้จะเป็นยังไง”
“เรื่องเล็กน้อยครับ” เซี่ยตงโบกมือ เตรียมหยิบเป้จะไป
ตัวเขาเองก็เปียกโชก ต้องรีบหาโรงแรมอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า
ในเป้เหลือเสื้อยืดตัวเดียว ให้เธอไปแล้ว ตอนนี้เขาไม่มีเปลี่ยน ถ้าใส่ตอนนี้เดี๋ยวก็เปียกอีก พรุ่งนี้ไม่มีใส่พอดี
“เดี๋ยว! อย่าเพิ่งไป!” ซูหว่านฉิงรีบเรียก
“ดูคุณสิ เปียกหมดเลยเหมือนกัน”
“เสื้อคุณ… เดี๋ยวฉันซักคืนให้นะ”
“แล้วก็! คุณช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันต้องเลี้ยงข้าวคุณนะ!” น้ำเสียงเธอหนักแน่น
“ข้าวไม่ต้องหรอกครับ”
“ไม่ได้! ต้องเลี้ยง!”
ซูหว่านฉิงล้วงมือถือออกมาจากกระเป๋าสะพายใบเล็กที่เปียกชุ่มเหมือนกัน
มื
