ทางเดินปูพรมแดงเข้ม ไม่รู้ไม่ได้ดูดฝุ่นมานานแค่ไหน เหยียบแล้วนิ่มยวบยาบ ไม่เด้งสู้เท้า
เซี่ยตงเจอห้อง เปิดประตู
“ติ๊ด——”
ห้องไม่ใหญ่ ประมาณสิบห้าตารางเมตร
เตียง 5 ฟุต ตู้หัวเตียงสีลอก โต๊ะเขียนหนังสือ และทีวีจอตู้รุ่นเก่าที่ตูดนูนออกมา
ก็โอเค
เซี่ยตงประเมินในใจ
ดีกว่าบ้านน็อคดาวน์ที่ไซต์งานก่อสร้างในชาติที่แล้ว หรือห้องเช่ากั้นผนังในหมู่บ้านจัดสรรตอนเป็นโปรแกรมเมอร์เยอะ
เขาโยนเป้ลงบนเตียง
“ตุ้บ” ฟูกที่นอนเหมือนจะประท้วง ฟุ้งฝุ่นลอยขึ้นมาให้เห็นจางๆ
เซี่ยตงขมวดคิ้ว
กำลังจะไปล้างหน้าล้างตาในห้องน้ำ
พอก้มหน้า ก็ชะงัก
ใต้ช่องประตู มีนามบัตรใบเล็กๆ สอดเข้ามาหลายใบ
บนพื้นก็มีตกอยู่สองสามใบ สงสัยแขกคนก่อนไม่ได้เก็บทิ้ง หรือแม่บ้านขี้เกียจเก็บ
เซี่ยตงกลั้นหายใจไปครึ่งวินาที
ก้มลงเก็บขึ้นมาใบหนึ่ง
กระดาษอาร์ตมัน คุณภาพหยาบ ขอบเป็นขุยเชียว