าน
พักได้ ปลอดภัย สะอาด ก็พอ
เขานั่งรถเมล์ โยกเยกไปจนถึงริมทะเลสาบซีหู
ซีหูปี 2008 ยังไม่มีกลิ่นอายพาณิชย์ที่ถูกฉาบด้วยฟิลเตอร์เน็ตไอดอลเหมือนยุคหลัง
นักท่องเที่ยวเยอะ แต่มีความจอแจแบบบ้านๆ
เซี่ยตงเดินเล่นริมทะเลสาบ หาเจอ “โรงแรมซีหูเอ็กซ์เพรส” (West Lake Express Hotel) ที่ดูสะอาดสะอ้าน
ป้ายชื่อเก่าหน่อย พื้นขาวตัวอักษรแดง แต่ทำเลดีงาม แค่ข้ามถนนก็ถึงทะเลสาบ
เขาเดินเข้าไป
ล็อบบี้ไม่ใหญ่ แสงสลัวๆ
พนักงานต้อนรับเป็นสาวน้อยวัยยี่สิบต้นๆ ใส่สูทยูนิฟอร์มที่ไม่ค่อยพอดีตัว ก้มหน้าก้มตากดเกมงูในมือถือเครื่องก๊อป
กดอย่างเมามัน
“สวัสดีครับ เปิดห้องเดี่ยวห้องหนึ่ง”
เซี่ยตงยื่นบัตรประชาชน
สาวพนักงานไม่เงยหน้า นิ้วยังรัวแป้นไม่หยุด
“ติ๊ดๆๆ——”
จนงูชนกำแพง เกมโอเวอร์
เธอถึงจิ๊ปาก เงยหน้าขึ้นมองเซี่ยตงอย่างหงุดหงิด
พอเห็นหน้าใสๆ ของเซี่ยตง เธอก็ชะงัก
พ่อหนุ่มคนนี้ หน้าตาเข้าทีแฮะ
“อยู่กี่วัน?” เสียงอ่อนลงหน่อย
“วันเดียวก่อนครับ”
“มัดจำร้อยนึง ค่าห้องคืนละแปดสิบ รวมร้อยแปดสิบ”
เสียงไร้อารมณ์เหมือนเครื่องอัดเสียง
เซี่ยตงควักเงินสด จ่ายแบงก์แดงไปสองใบอย่างไม่อิดออด
เห็นเงินสด สาวเจ้าก็คล่องแคล่วขึ้นทันตา
เงินสดคือพระเจ้า (Cash is King)
เธอออกใบเสร็จ ยื่นคีย์การ์ดบางๆ ให้
“ห้อง 307 ลิฟต์อยู่ทางนู้น ออกลิฟต์เลี้ยวซ้าย”
เซี่ยตงรับคีย์การ์ด ขอบคุณ แล้วเดินไป
เข้าลิฟต์ที่มีแสงสลัว มีกลิ่นอับจางๆ
ห้อง 307
