ต่เวลาเดินทางต้องเตรียมเงินให้พร้อม/ใช้จ่ายให้สบาย)
“พ่อ…” เซี่ยตงมองเงินปึกนั้น จมูกแสบๆ
ในยุคที่เงินเดือนเฉลี่ยแค่พันสองพัน ห้าพันหยวนคือเงินก้อนโต
“รับไป!” เซี่ยเจี้ยนกั๋วถลึงตา
เขาชะงักนิดหนึ่ง แล้วล้วงกระเป๋าสตางค์หนังวัวที่ใช้จนเปื่อยออกมา ดึงเศษเงินยัดใส่มือเซี่ยตง
“อันนี้ค่าขนม ไว้ซื้อน้ำกินระหว่างทาง ถึงหางโจวแล้วอย่าไปหาเรื่องใคร ระวังตัวให้มาก เจออะไรอย่าลนลาน”
“ครับผม”
“แล้วก็ ทุกคืน ต้องโทรกลับมารายงานตัวที่บ้าน ขาดไปสายเดียว พ่อจะตีตั๋วไปตามหาแกที่หางโจวทันที!”
“ได้ครับ จะโทรทุกวันเลย”
“เอ้า กินข้าว! กับข้าวเย็นหมดแล้ว”
เซี่ยเจี้ยนกั๋วนั่งลง ยกแก้วเหล้ากระดกจนหมดหยดสุดท้าย ความแสบร้อนของแอลกอฮอล์ทำให้เขาต้องหยีตา
โจวอวิ๋นฟางมองสองพ่อลูก ขอบตาแดงก่ำ เธอรีบก้มหน้าพุ้ยข้าวเปล่าคำโต เพื่อซ่อนน้ำตาที่กำลังจะไหล
เซี่ยตงเก็บเงินห้าพันกว่าหยวนอันหนักอึ้งเข้ากระเป๋าอย่างเงียบๆ
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เซี่ยตงพกเงินทุนห้าพันหยวนจากป๋าเซี่ย ออกเดินทาง
เขายืนอยู่ริมถนน เผลอล้วง Huawei Mate 90 Pro ออกมาจะกดซื้อตั๋วรถไฟผ่านแอป 12306
หน้าจอสว่างขึ้น กากบาทสีแดงตรงมุมขวาบนที่แสดงว่าไม่มีสัญญาณเตือนสติเขาอย่างโหดร้าย
เซี่ยตงยิ้มเยาะตัวเอง ยัดมือถือกลับเข้ากระเป๋า
ดูท่า ต้องใช้วิธี “วินเทจ” สุดๆ ซะแล้ว
นั่งแท็กซี่ไปถึงสถานีรถไฟ ภาพตรงหน้าคือฝูงชนมืดฟ้ามัวดิน
หน้าจอ LED ยักษ์ตัวอักษรสีแดงเลื
