บทที่ 558 กับดักของบัญญัติแห่งมรรคาแคว้นเซียน!
“ตูม! ตูม! ตูม!”
ในยามที่ลวี่หยางยังคงตกตะลึงกับแนวทางเลี้ยงปศุสัตว์ของราชสำนักเต๋า การต่อสู้เบื้องบนก็ยังไม่จบสิ้น ตาข่ายไร้รูปร่างผืนใหญ่ได้ครอบคลุมเพลิงบนสวรรค์ไว้ทั้งหมด
ทว่า ณ ขณะนั้นเอง หงเทียนเคลื่อนไหว
เพียงเห็นเขาก้าวออกไปหนึ่งก้าว ขวางอยู่เบื้องหน้าตาข่าย เสียงของเขาดังลงมาจากฟ้าสูง ลอยตรงเข้าสู่พระราชวังแห่งราชสำนักเซียนเบื้องล่าง
“ฝ่าบาทคิดจะสังหารข้ารึ”
เป็นคำถามอันสงบนิ่ง ทว่าไร้คำใดตอบกลับ ท่ามกลางความเงียบงัน มีเพียงตาข่ายที่ใช้จับเพลิงบนสวรรค์เคลื่อนไหวรวดเร็วยิ่งกว่าเดิมเล็กน้อย
เบื้องล่าง ลวี่หยางหรี่ตาลงทันที ‘ยังไม่ถึงทางตัน…หงเทียนในฐานะข้าในประวัติศาสตร์เทียมวิธีการที่ข้ามี เขาก็มีเกือบทั้งหมด เช่นนั้นแล้ว เขาย่อมต้องมีไม้นั้นแน่ นี่ยังไม่รวมถึงบรรพชนถิงโยวเจินจวินแห่งเหยียนโม่ในประวัติศาสตร์เทียมผู้ร่วมข้างเดียวกับเขา…’
ทุกสิ่งล้วนไม่ผิดไปจากที่เขาคาดการณ์
วินาทีถัดมา เมื่อไร้ซึ่งคำตอบ หงเทียนก็ทอดถอนใจยาว ร่างกายของเขาเปล่งแสงทองขึ้นกะทันหัน สะท้อนทั่วฟ้าดิน ส่องประกายถึงเหล่าดวงดาว
แสร้งถือครองโอสถทองคำ
ณ ขอบเขตวางรากฐาน เหนือทะเลทุกข์อันไร้สิ้นสุด เว้นแต่เพลิงบนสวรรค์แล้ว ยังมีตำแหน่งมรรคผลอีกหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างแจ่มชัด มิใช่อื่นใดนอกจากตะเกียงดับแสง!
และในขณะนั้นเอง กระแสพลังของหงเทียนก็พวยพุ่งขึ้นสูง ข้ามหุบ
