บทที่ 557 โลกคือนิกายศักดิ์สิทธิ์อันยิ่งใหญ่
ลวี่หยางมิได้รอคอยนานนัก
แทบจะหลังจากการสนทนาสิ้นสุดลงได้เพียงหนึ่งเดือน ลวี่หยางก็สัมผัสได้ว่าหุ่นเชิดของตนถูกกระตุ้นขึ้นอีกครั้ง จึงส่งจิตสำนึกไปทันที
หากแต่ครานี้ ภาพเบื้องหน้ากลับเปลี่ยนแปลงไปอย่างใหญ่หลวง
เบื้องหน้าเป็นแท่นสูงโอฬารอลังการทอดขึ้นสู่สรวงฟ้า ลวี่หยางทอดสายตามองเพียงแวบเดียวก็มองเห็นถึงความคล้ายคลึงกับหอเด็ดดาวที่เขาก่อสร้างในราชสำนักเต๋า
“แต่เตี้ยกว่าหลายชั้น…มีเพียงครึ่งเดียวของหอเด็ดดาวเท่านั้น”
แน่นอนว่าสิ่งนี้ก็สมเหตุสมผลอยู่ เพราะเขาในราชสำนักเต๋าย่อมเป็นผู้ยิ่งใหญ่หนึ่งเดียว ทว่าหงเทียนในฐานะราชครูแห่งราชสำนักเซียน กลับเห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงหนึ่งในผู้ถืออำนาจเท่านั้น
วินาทีนั้นเอง ลวี่หยางก็เบนสายตาไปยังหงเทียนที่นั่งสง่าบนแท่นสูง กล่าวเสียงกังวานว่า
“สหายกำลังแสวงหาโอสถทองคำแล้ว”
“ถูกต้อง”
หงเทียนเมื่อได้ยินก็ก้มศีรษะเล็กน้อยกล่าวว่า
“เพราะข้าได้เตรียมการไว้พร้อมสรรพมาเนิ่นนาน หากมิใช่เพราะได้สนทนากับสหายในวันนั้น แท้จริงแล้วข้าควรแสวงหาโอสถทองคำไปแล้วตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อน”
“เหตุที่เชิญสหายมายังที่แห่งนี้ ก็เพื่อให้สหายช่วยเป็นประจักษ์พยานเสียหน่อย” กล่าวถึงตรงนี้ หงเทียนก็ยิ้มบาง “อย่างไรเสีย การชมดูอยู่ภายนอกจะเปรียบได้อย่างไรกับการอยู่ที่นี่ ในที่แห่งนี้ สหายน่าจะได้เห็นอย่างชัดเจนกระจ่างแจ้ง ถือเสียว่าข้าตอบ
