็นพลังของตนเองได้เช่นกัน!
‘หากเป็นข้า ยามจำแลงตะเกียงดับแสงมีเพียงสองทางเท่านั้น หนึ่ง คือใช้ตำแหน่งมรรคผลเสี่ยงชีวิตเข้าปะทะโดยตรง หรือไม่ก็ยืมเปลวไฟผิวเผินของภาพลักษณ์เพื่อโจมตี กลับกัน หงเทียน…วิธีของเขาช่างอัศจรรย์ ย่อมเป็นภาพลักษณ์ที่แท้จริงของตะเกียงดับแสง!’
เมื่อเห็นดังนั้น ลวี่หยางก็ยิ้มอย่างพึงใจ
ได้เรียนรู้แล้ว!
ไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องอื่น เพียงแค่ได้เรียนรู้วิธีการใช้ภาพลักษณ์แห่งตะเกียงดับแสงอย่างหนึ่งนี้ การมาครั้งนี้ของเขาก็หาใช่เสียเปล่าอีกต่อไป
คุ้มค่าโดยแท้!
ในขณะเดียวกัน ภายในขอบเขตวางรากฐาน
เมื่อหงเทียนชูตะเกียงขึ้นสูง ความมืดที่ตะเกียงดับแสงสร้างขึ้นก็คล้ายม่านผืนหนึ่ง ค่อยๆ กลืนกลบตาข่ายที่พันธนาการเพลิงบนสวรรค์เอาไว้ทั้งหมด
เปลวไฟไม่ดับ ความมืดไม่จาง
ในสภาพการณ์เช่นนั้นเพลิงบนสวรรค์ก็ใกล้จะหลุดพ้นพันธนาการ ความรู้สึกที่เคยใกล้ชิดกับโลกมนุษย์กลับเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว กลายเป็นความสูงส่งและลอยห่างอีกครั้งในพริบตา
“หึ…การดิ้นรนของสัตว์จนมุม!”
ในที่สุดก็มีเสียงเย็นเยียบดังออกมาจากภายในราชสำนักเซียน
แทบจะในเวลาเดียวกันนั้น ราชโองการหนึ่งก็ถูกส่งออกมาจากด้านใน แสงงามพร่างพราย แผ่รัศมีศักดิ์สิทธิ์
[ถอดยศราชครูหงเทียน วันนี้ลดขั้นเป็นสามัญชน…มิได้บรรจุอีกต่อไป!]
“ครืน!”
พริบตานั้นเอง กระแสพลังของหงเทียนซึ่งเคยสูงส่งเหนือปวงชนก็พลันย้อนกลับ สถานะอันสูงศักดิ์ถล่มทลาย บันได
