เบาๆ ความดีใจที่ปิดไม่มิดฉายชัดออกมา
“เพื่อนสนิทฉันซื้อไปตัวหนึ่งเมื่อก่อนหน้านี้ เอามาอวดฉันทุกวันว่าแมวน่ารักแค่ไหน ไม่นึกว่า… คุณเซี่ยจะให้ฉันยกชุดเลย!”
เธอหยิบกล่องหนึ่งขึ้นมาดูอย่างระมัดระวัง เหมือนกำลังพินิจงานศิลปะล้ำค่า
“ในนี้มีตัวธรรมดาเก้าตัว แล้วก็ตัวลับอีกหนึ่งตัว เรียกว่าครบจบในชุดเดียวครับ” เซี่ยตงเสริม
“มีตัวลับด้วยเหรอคะ?” ความตื่นเต้นของถังซือฉีพุ่งปรี๊ด แววตาเป็นประกาย เซี่ยตงยิ้มไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ ถือว่ายอมรับกลายๆ
พนักงานเอากาแฟมาเสิร์ฟ ขัดจังหวะบทสนทนา
ถังซือฉีประคองแก้วกาแฟอุ่นๆ จิบทีละนิด แต่สายตาคอยเหลือบมองชุด “เจ้าอ้วนส้ม” บนโต๊ะไม่วางตา เห็นได้ชัดว่าชอบมาก
“จริงสิคะ” เธอนึกอะไรขึ้นได้ ถามด้วยความสงสัย “คุณเซี่ย ดูคุณยังเด็กอยู่เลย เพิ่งเรียนจบเหรอคะ?”
คำถามตามมารยาทที่เด็กจบใหม่ชอบใช้ชวนคุย
เซี่ยตงจิบอเมริกาโน่เย็น รสขมซ่านไปทั่วลิ้น
เขาตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยสุดๆ จนถังซือฉีแทบพ่นกาแฟ
“อ๋อ เพิ่งจบ ม.ปลาย ครับ”
“เตรียมตัวอยู่ กันยานี้จะไปเรียนมหาลัยที่ปักกิ่งแล้ว”
มือที่ถือแก้วกาแฟของถังซือฉีชะงักค้างกลางอากาศ
ตาค่อยๆ เบิกกว้าง รูม่านตาขยายด้วยความเหลือเชื่อ
“เรียน… เรียนมหาลัย?”
เสียงเธอเพี้ยนไปแล้ว
“ใช่ครับ” เซี่ยตงพยักหน้า เหมือนพูดเรื่องดินฟ้าอากาศ “เพิ่งสอบเอ็นฯ เสร็จ”
“เพิ่ง… สอบ… เอ็นฯ… เสร็จ?”
ถังซือฉีแข็งเป็นหิน ถึงเซี่ยตงจะดูเด็ก แต่บุคลิกท่าทาง
