ค่ร้านเขาที่โดดเด่นอยู่เจ้าเดียว
“หรือว่าเราประเมินความไวและการลงมือทำของคู่แข่งปี 2008 สูงเกินไป?”
เซี่ยตงพิงพนักเก้าอี้ พึมพำกับตัวเอง
ผู้ประกอบการยุคนี้ อาจจะยังฝันหวานอยู่กับการขายหน้าร้านแบบเดิมๆ ความไวต่อของใหม่ในโลกออนไลน์ยังไม่เวอร์วังเหมือนยุคหลัง
ความเร็วในการแพร่กระจายข้อมูล ก็ยังไม่ถึงขั้นวิปริตแบบ “เช้าคิดคอนเซปต์ บ่ายขึ้นตัวอย่าง เย็นออกของขาย”
เขาจินตนาการภาพเถ้าแก่โรงงานของเล่นนั่งหน้าคอม ดูข้อมูล “เจ้าอ้วนส้ม” แล้วยังประชุมวิเคราะห์กันเนิบๆ
วิเคราะห์ว่าไอ้นี่มันดังจริง หรือปั่นยอด
วิเคราะห์ว่าจะคุ้มทุนค่าเปิดแม่พิมพ์มั้ย
กว่าจะวิเคราะห์เสร็จ ตลาดก็วายแล้ว
เซี่ยตงส่ายหน้า ยิ้มขื่นๆ
สงสัยเขาจะเป็นโรคระแวงเพราะโดนพิษการแข่งขันนรกแตกในอนาคตหลอนเอา
แต่ก็นะ ไม่มีของก๊อปก็ดีแล้ว
นี่ทำให้แบรนด์ “เจ้าอ้วนส้ม” มีช่วงเวลาทองในการเติบโตแบบก้าวกระโดด
เขาปิดหน้า Taobao เตรียมจะสลับไปดูหลังบ้านเว็บโอลิมปิก ดูว่าหวังเผิงเฟยอัปเดตอะไร “เด็ดๆ” วันนี้ จู่ๆ มือถือบนโต๊ะก็ดังขึ้น
ไม่ใช่ Huawei Mate 90 Pro จากอนาคต แต่เป็น Nokia รุ่นคลาสสิกที่เขาใช้อยู่ในยุคนี้
เบอร์แปลกโทรเข้าเบอร์บ้าน
เซี่ยตงลังเลนิดหน่อย ก่อนกดรับสาย
“สวัสดีครับ”
ปลายสายเป็นเสียงผู้หญิงใสๆ หวานแบบมืออาชีพนิดๆ
“สวัสดีค่ะ เรียนสายคุณเซี่ยตงค่ะ”
“พูดอยู่ครับ” เซี่ยตงรู้สึกคุ้นเสียงนี้
“สวัสดีค่ะคุณเซี่ย ดิฉันถังซือฉี จา
