กบริษัทตัวแทนทรัพย์สินทางปัญญา ฮุ่ยจื้อ จำได้มั้ยคะ?”
ถังซือฉี
ในหัวเซี่ยตงปรากฏภาพเด็กสาววัยทำงานในชุดสูท มัดหางม้า แววตาใสซื่อปนเกร็งๆ แบบเด็กจบใหม่
“จำได้ครับ สวัสดีครับ”
น้ำเสียงเขามีรอยยิ้ม
“คุณเซี่ยคะ มีข่าวดีจะแจ้งค่ะ” ถังซือฉีดูตื่นเต้นกว่าเขาเสียอีก “เรื่องลิขสิทธิ์งานศิลปกรรมชุด ‘เจ้าอ้วนส้ม’ และสิทธิบัตรการออกแบบภายนอกที่คุณยื่นขอไว้ เมื่อเช้านี้ทางกรมทรัพย์สินทางปัญญาอนุมัติผ่านหมดแล้วค่ะ! ใบรับรองตัวจริงส่งมาถึงบริษัทเราแล้ว!”
เซี่ยตงโล่งอกเหมือนยกภูเขาออกจากอก
ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าด้วยความออริจินัลของ “เจ้าอ้วนส้ม” ยังไงก็ผ่านฉลุย แต่พอได้ยินกับหูก็อดโล่งใจไม่ได้
เท่ากับว่า “เจ้าอ้วนส้ม” สวมชุดเกราะทางกฎหมายเรียบร้อย
ต่อให้กองทัพของก๊อปบุกมาจริง เขาก็มีความชอบธรรมที่จะฟาดกระบองลิขสิทธิ์ใส่
“เยี่ยมไปเลย ลำบากพวกคุณแย่ ทำงานไวจริงๆ” เซี่ยตงขอบคุณจากใจ
“หน้าที่ของเราอยู่แล้วค่ะ ผู้จัดการฟ่านก็ชมว่าคุณเตรียมเอกสารมาเป๊ะมาก ทางเราแทบไม่ต้องแก้อะไรเลย ขั้นตอนเลยไว” ถังซือฉีหัวเราะ “ใบรับรองอยู่ที่ฉัน จะให้ส่งไปรษณีย์ หรือคุณสะดวกมารับเมื่อไหร่ดีคะ เดี๋ยวฉันเอาไปส่งให้ที่โรงงานก็ได้”
เซี่ยตงคิด
ให้ส่งไปรษณีย์ก็ไม่ค่อยวางใจ เอกสารสำคัญ
ให้มาส่งที่โรงงาน เขาก็ต้องถ่อไปโรงงานอีก
จะให้เด็กผู้หญิงเอาเอกสารมาส่งให้ถึงบ้าน ก็ดูไม่ค่อยงาม
“งั้นเอาอย่างนี้” เซี่ยตงไตร่ตรองครู่หนึ่ง “ผม
