ไปโรงงานก็ไม่ค่อยสะดวก นัดเจอครึ่งทางดีมั้ยครับ? ผมไปรับเอกสารกับมือ ถือโอกาส… เลี้ยงน้ำสักแก้ว ขอบคุณที่ช่วยดูแลเรื่องนี้ให้”
นัดในที่สาธารณะ ให้เกียรติอีกฝ่าย และสะดวกตัวเองด้วย
ปลายสายเงียบไปนิดหนึ่ง ก่อนจะตอบรับอย่างสดใส “ได้สิคะ ไม่มีปัญหา งั้นนัดที่ไหนดีคะ?”
“ร้าน U.B.C. Coffee ใจกลางเมืองมั้ยครับ? น่าจะไม่ไกลจากบริษัทคุณ ผมไปก็สะดวก”
“ได้ค่ะคุณเซี่ย งั้นบ่ายสามโมงได้มั้ยคะ?”
“ได้ครับ เจอกันบ่ายสาม”
วางสาย เซี่ยตงดูเวลา ลุกไปเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดกางเกงยีนส์สะอาดๆ
ก่อนออกจากบ้าน เขานึกอะไรขึ้นได้ เดินกลับไปที่ห้อง ล้วงถุงกระดาษสวยหรูออกมาจากลังกระดาษใต้เตียง
ในถุงมีกล่องสุ่ม “เจ้าอ้วนส้ม” ครบชุด
เก้าตัวธรรมดา บวกตัวลับที่เขาบอกให้จางเหว่ยหมิงกันไว้ให้
บ่ายสามโมง ร้าน U.B.C. Coffee
เซี่ยตงมาถึงก่อนสิบนาที
เขาเลือกโต๊ะติดหน้าต่าง ร้านกาแฟปี 2008 ยังถือเป็นสถานที่หรูหรา อบอวลด้วยกลิ่นกาแฟหอมกรุ่น เปิดเพลง “Blue and White Porcelain” (ชิงฮวาฉือ) ของ Jay Chou คลอเบาๆ
ไม่นาน ร่างคุ้นตาก็ปรากฏที่หน้าร้าน
วันนี้ถังซือฉีไม่ได้ใส่ชุดสูทกระโปรงขาวดำดูเป็นทางการเหมือนวันนั้น
เธอใส่เสื้อชีฟองสีฟ้าอ่อน กางเกงลำลองสีขาว รองเท้าผ้าใบ มัดหางม้า แต่งหน้าบางๆ ดูสดใสสมวัยเหมือนเด็กมหาลัย
เธอมองซ้ายมองขวา แล้วล็อกเป้าเซี่ยตง ยิ้มทักทายอย่างมีมารยาท แล้วเดินเข้ามา
“คุณเซี่ย ขอโทษทีค่ะ มาช้ามั้ยคะ?”
“ไ
