บทที่ 48 – ความหวั่นไหวของจ้าวเหมิง
“เชี่ย! เซี่ยตง นาย… นายโคตรเทพเลยว่ะ!”
ไอ้หัวทองพุ่งเข้ามาคนแรก ความกลัวบนใบหน้ายังไม่จางหายดี แต่น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
“เมื่อกี้ฉันนึกว่าจะได้ไปไหว้บรรพบุรุษซะแล้ว! จังหวะนั้นของนาย แม่งเหมือนถ่ายหนังเลย!”
หลี่ลี่สาวแว่นก็ขยับแว่น มองเซี่ยตงแล้วพูดเสียงเบาว่า “ส… สุดยอดเลย ปฏิกิริยาไวมาก”
ลุงหวังยกนิ้วโป้งให้เซี่ยตง ใบหน้าซื่อๆ เต็มไปด้วยความนับถือ “พ่อหนุ่ม ไม่ธรรมดาจริงๆ ฮีโร่ชัดๆ!”
ชั่วขณะนั้น คำว่า “โคตรเจ๋ง” “สุดยอด” “ฮีโร่” ดังระงมไม่ขาดสาย
เซี่ยตงรู้สึกทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์กะทันหันนี้
เขาแค่ทำในสิ่งที่คนปกติควรจะทำเท่านั้นเอง
แต่เขารู้ดีว่า ความเยือกเย็นนี้มาจากจิตวิญญาณวัยสามสิบกว่าปีข้างใน
ถ้าเป็นเซี่ยตงวัยสิบแปดจริงๆ ป่านนี้คงได้แต่นั่งกอดคอร้องไห้กับจ้าวเหมิงไปแล้ว
อุบัติเหตุครั้งนี้ทำให้เซี่ยตง “สร้างชื่อในชั่วข้ามคืน” ที่โรงเรียนสอนขับรถหงถู
จากเด็กใหม่ขับรถเก่ง เลื่อนขั้นเป็น “เทพเจ้ากู้ภัย” ระดับตำนาน
หลายวันต่อมา ครูฝึกหลิวเหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
แกยังคงเป็นเสือยิ้มยากเหมือนเดิม แต่เสียงคำรามที่เคยเอาเป็นเอาตายลดลงไปอย่างเห็นได้ชัด
โดยเฉพาะเวลาอยู่ต่อหน้าเซี่ยตง แกถึงขั้นยื่นบุหรี่ให้ด้วยซ้ำ แม้เซี่ยตงจะโบกมือปฏิเสธทุกครั้งก็ตาม
สายตาที่แกมองเซี่ยตง ไม่ใช่ครูฝึกมองลูกศิษย์อีกต่อไป แต่เป็นการมองแบบเท่าเทียม หรือแฝงคว
