หว เหมือนติดตั้งลำโพงขยายเสียงไว้ในคอ สามารถส่งผ่านทุกพยางค์แห่งความเกรี้ยวกราดไปได้ไกลสามร้อยเมตร
สนามฝึกซ้อมอยู่ชานเมือง เป็นลานปูนกว้างใหญ่ไพศาล แดดเดือนกรกฎาคมร้อนระอุเหมือนลูกไฟยักษ์เผาผลาญพื้นโลก
รถซานตาน่าสำหรับฝึกขับสภาพโทรมๆ จอดเรียงรายเหมือนแมลงปีกแข็งที่โดนแดดเผาจนเหี่ยว
ครูฝึกหลิวเรียกพวกเขาทั้งห้าคนไปรวมตัวใต้ร่มไม้ที่ดูร่อแร่เต็มทน
เขาพ่นควันบุหรี่ออกมา แล้วใช้สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวไล่สแกน “พวกมือใหม่” ตรงหน้าทีละคน
“ฉันแซ่หลิว เรียกฉันว่าครูฝึกหลิว”
“มาเรียนขับรถกับฉัน ต้องทำตามกฎของฉัน”
“ข้อแรก ห้ามมาสาย!”
“ข้อสอง ฉันสั่งอะไร ให้ทำอย่างนั้น ห้ามเถียง ห้ามมีความคิดเป็นของตัวเอง! ความคิดพวกแกน่ะ มีแต่จะพาขับรถเหาะขึ้นฟ้า!”
“ข้อสาม และสำคัญที่สุด!”
ครูฝึกหลิวเน้นเสียงหนัก สายตาแข็งกร้าวขึ้น
“ที่ด่าน่ะ เพื่อพวกแกทั้งนั้น! เพื่อที่วันหน้าพวกแกขับรถลงถนนจริง จะได้ไม่ไปสร้างความเดือดร้อนให้ชาวบ้านหรือพาตัวเองไปตาย! ใครใจเสาะ รับคำด่าไม่ได้ เชิญไปขอเปลี่ยนครูที่เคาน์เตอร์ตอนนี้เลย ฉันไม่ห้าม!”
ใต้ร่มไม้ เงียบกริบ
ยกเว้นเซี่ยตง อีกสี่คนยืดตัวตรงแด่วโดยอัตโนมัติ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
จ้าวเหมิงยิ่งกำชายเสื้อแน่นด้วยความประหม่า
ครูฝึกหลิวพอใจกับผลลัพธ์นี้ เขาขยี้บุหรี่ทิ้ง แล้วชี้มั่วๆ
“แก ไอ้หัวทอง แกขึ้นรถคนแรก!”
คนที่โดนเรียกคือวัยรุ่นผมทองท่าทางกวนๆ
ไอ้หัวทองดูจะไม่สะทกสะ
