บทที่ 42 – ผลสอบออกแล้ว หกร้อยยี่สิบห้า!
วิทยาศาสตร์ทั่วไป: 240
ภาษาอังกฤษ: 145
คะแนนรวม: 625
ทั้งห้องนั่งเล่นตกอยู่ในความเงียบงัน
เวลาเหมือนถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราว ณ วินาทีนั้น
มีเพียงเสียงพัดลมระบายความร้อนคอมพิวเตอร์ที่ยังคงทำงานอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย
“หน่วย… สิบ… ร้อย…”
โจวอวิ๋นฟางยื่นนิ้วที่สั่นเทาไปจิ้มที่หน้าจอ ไล่นับทีละตัวเลข
ริมฝีปากของเธอสั่นระริก เหมือนไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง
“หก… หกร้อยยี่สิบห้า?”
เสียงของเธอเบาหวิวราวกับคนละเมอ
ส่วนดวงตาของเซี่ยเจี้ยนกั๋ว ล็อกเป้าไปที่ช่อง “ภาษาอังกฤษ”
145 คะแนน
ตัวเลขนี้เหมือนกระสุนที่พุ่งเข้าเจาะกลางอกเขาอย่างจัง
เขาจำได้แม่นว่าตอนลูกชายสอบจำลอง คะแนนภาษาอังกฤษไม่เคยแตะหลักร้อยเลยสักครั้ง
มีครั้งหนึ่งถึงขั้นได้คะแนนน่าอนาถแค่ 70 ทำเอาเขาโมโหจนเกือบจะฉีกกระดาษคำตอบทิ้ง
แต่ตอนนี้ ตัวเลข “145” บนหน้าจอ ตัวอักษรสีดำบนพื้นขาว มันสว่างจ้าจนเขาหน้ามืด
“ป้าบ!”
เสียงตบดังสนั่น
เซี่ยเจี้ยนกั๋วตบไหล่เซี่ยตงเต็มแรง
แรงขนาดที่ทำเอาเซี่ยตงต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ
“ไอ้ลูกชาย!”
น้ำเสียงของเซี่ยเจี้ยนกั๋วสั่นเครือด้วยอารมณ์ที่เก็บกลั้นไว้ไม่อยู่ ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที
เขาอยากจะพูดอะไรตั้งมากมาย อยากชมว่าลูกเก่งมาก อยากถามว่าไปทำยังไงภาษาอังกฤษถึงได้บรรลุปรุโปร่งขึ้นมาดื้อๆ
แต่คำพูดนับพันหมื่นสุดท้ายก็กลั่นออกมาเหลือแค่สามพยางค์นั้น
ส่วนโจวอวิ๋นฟางที่
