นาแทบจะเหมือนกันเป๊ะ
ความรู้สึกเชิดหน้าชูตาแบบนั้น ราวกับต้องการปลดปล่อยความอัดอั้นและความอยากอวดที่สะสมมาตลอดสิบแปดปีออกมาให้หมดในคราวเดียว
เซี่ยตงมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าที่ทั้งดูสมจริงและน่าขบขันในเวลาเดียวกัน ความรู้สึกหลากหลายประดังเข้ามาในอก
เส้นทางสายเก่าที่มุ่งไปสู่ไซต์งานก่อสร้าง สู่ชีวิตพนักงานออฟฟิศ 996 และสู่ความตายจากการทำงานหนัก ถูกแทนที่ด้วยถนนสายใหญ่ที่โรยด้วยกลีบกุหลาบ
และทั้งหมดนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
หลังจากความปิติยินดีผ่านพ้นไป ปัญหาที่สำคัญกว่าก็ถูกยกขึ้นมาวางบนโต๊ะ
การเลือกอันดับคณะและมหาวิทยาลัย
มื้อเย็นวันนี้ไปกินกันที่ภัตตาคารที่ดีที่สุดในเมือง เซี่ยเจี้ยนกั๋วเรียกญาติพี่น้องที่พอจะตามได้มากันครบ
ในวงโต๊ะอาหาร เซี่ยตงกลายเป็นพระเอกของงาน คำชมและคำเยินยอถาโถมเข้ามาเหมือนน้ำหลาก
“เจ้าตงนี่ฉลาดมาตั้งแต่เด็กแล้ว!”
“คราวนี้แหละ เชิดหน้าชูตาให้ตระกูลเซี่ยของเราได้สักที!”
“ต่อไปต้องได้เป็นนักวิทยาศาสตร์ใหญ่โตแน่ๆ!”
เซี่ยตงได้แต่ยิ้มรับตามมารยาท แต่ใจลอยไปถึงไหนต่อไหนแล้ว
เมื่องานเลี้ยงเลิกรา กลับมาถึงบ้าน
ความกระตือรือร้นของเซี่ยเจี้ยนกั๋วและโจวอวิ๋นฟางยังไม่มอดดับ พวกเขาไปค้นหนังสือ “คู่มือสอบเข้ามหาวิทยาลัยทั่วประเทศ” เล่มหนาเตอะออกมาจากห้องทำงาน แล้วกางแผ่หลากลางโต๊ะกาแฟในห้องนั่งเล่น
